contact-icon-small

english

ΑΡΘΡΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Philippos

ani10BibleGoldRay1. Ένας Εβραίος κάνει ένα (νεοφώτιστο) Εβραίο, και τον ονομάζουν έτσι: προσήλυτο. Όμως ένας προσήλυτος δεν κάνει (έναν άλλο) προσήλυτο. […] (Οι εκπαιδευμένοι) δεν ήταν (άλλοτε) όπως (τώρα) είναι, […] και αυτοί κάνουν άλλους [… να λάβουν καθώς οι ίδιοι.] Αρκεί σε εκείνους (τους άλλους) αυτοί να είναι.

2. Ο σκλάβος ζητάει μόνο να ελευθερωθεί, όμως δεν ζητάει αργότερα την περιουσία του κυρίου του. Όμως ο γιος όχι μόνο ενεργεί σαν γιός, αλλά επίσης ο πατέρας αποδίδει την κληρονομιά σε αυτόν.

3. Εκείνοι που κληρονομούν τους νεκρούς είναι οι ίδιοι νεκροί, και κληρονομούν τους νεκρούς. Εκείνοι που κληρονομούν τον Ζωντανό είναι ζωντανοί, και αυτοί κληρονομούν και τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Οι νεκροί δεν κληρονομούν τίποτα. Γιατί πώς θα κληρονομήσουν οι νεκροί; Όταν κληρονομήσει ο νεκρός τον Ζωντανό, να μην πεθάνει· αλλά μάλλον αντίθετα ο νεκρός να ζήσει.

4. Ένας εθνικός δεν πεθαίνει, γιατί ποτέ δεν έχει ζήσει έτσι ώστε να πεθάνει. Όποιος έχει πιστέψει την αλήθεια (έγινε) ζωντανός —και αυτός κινδυνεύει να πεθάνει (σαν μάρτυρας), γιατί είναι ζωντανός από τη μέρα που ήλθε ο Χριστός.

5. Το σύστημα επινοείται, οι πόλεις οικοδομούνται, οι νεκροί μεταφέρονται μακριά.

6. Τις μέρες που ήμασταν Εβραίοι ήμασταν ορφανοί, έχοντας μόνο τη Μητέρα μας (την Ιερή Πνεύμη). Όμως όταν γίναμε Μεσσιανικοί, ο Πατέρας ήλθε να υπάρχει με τη Μητέρα για εμάς.

7. Εκείνοι που σπέρνουν το χειμώνα θερίζουν το καλοκαίρι. Ο χειμώνας είναι ο κόσμος, το καλοκαίρι είναι ο άλλος αιώνας. Ας σπείρουμε στον κόσμο για να θερίσουμε το καλοκαίρι. Εξαιτίας αυτού, είναι κατάλληλο για εμάς να μην προσευχόμαστε κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αυτό που προκύπτει από το χειμώνα είναι το καλοκαίρι. Όμως εάν κανείς δρέπει το χειμώνα δεν θα θερίσει αλλά μάλλον θα ξεριζώσει, αφού αυτή η μέθοδος δεν θα παράγει καρπό. Όχι μόνο αυτό [δεν έρχεται εμπρός το χειμώνα], αλλά το άλλο Σάββατο επίσης ο αγρός του είναι άκαρπος.

8. Ο Χριστός ήλθε! Μερικούς πραγματικά τους εξαγοράζει, όμως άλλους τους σώζει, αν και για άλλους λυτρώνει. Εκείνους που ήταν αποξενωμένοι τους εξαγόρασε, τους έφερε στον εαυτό του. Και έσωσε εκείνους που ήλθαν σε αυτόν —αυτούς τους έβαλε σαν υποσχέσεις στην επιθυμία του. Όχι μόνο όταν αποκαλύφθηκε καθόρισε την ψυχή όπως επιθύμησε, αλλά από την ημέρα της προέλευσης του κόσμου καθόρισε την ψυχή. Την εποχή που επιθυμεί αυτός, ήλθε πρώτος να τη φέρει, εφόσον η θέση της ήταν ανάμεσα στις υποσχέσεις. Κατέληξε να είναι στην εξουσία των ληστών και την πήραν αιχμάλωτη. Όμως αυτός την έσωσε, και λύτρωσε και για το καλό και το κακό στον κόσμο.

9. Το φως με το σκοτάδι, η ζωή με το θάνατο, τα δεξιά με τα αριστερά είναι αδέλφια το ένα με το άλλο. Δεν είναι δυνατό για αυτά να χωριστούν το ένα από το άλλο. Εξαιτίας αυτού, ούτε είναι τα καλά καλό, ούτε είναι τα κακά κακό, ούτε είναι ζωή η ζωή, ούτε είναι θάνατος ο θάνατος. Κάθε άτομο επομένως θα επιλυθεί στην προέλευσή του από (την) αρχή. Όμως εκείνοι που εξυψώθηκαν πάνω από τον κόσμο είναι αθάνατοι (και) υπάρχουν στην αιωνιότητα.

10. Τα ονόματα τα οποία δίνονται από τα εγκόσμια —σε σχέση με αυτό υπάρχει μεγάλη πλάνη. Γιατί οι καρδιές τους στρέφονται μακριά από το πραγματικό στο μη πραγματικό. Και αυτός που ακούει τη (λέξη) ‘Θεός’ δεν σκέφτεται για το πραγματικό, αλλά μάλλον φτιάχνεται να σκέφτεται για το μη πραγματικό. Έτσι επίσης με (τις λέξεις) ‘ο Πατέρας’ και ‘ο Υιός’ και ‘η Ιερή Πνεύμη’ και ‘η Ζωή’ και ‘το Φως’ και ‘η Ανάσταση’ και ‘η Εκκλησία’ [και] όλες οι άλλες (λέξεις) —δεν σκέφτονται για το πραγματικό, αλλά μάλλον φτιάχνονται να σκέφτονται, για το [μη] πραγματικό. […] Επιπλέον αυτοί έμαθαν την [πανανθρώπινη] πραγματικότητα του θανάτου. Αυτοί είναι στο σύστημα, [αυτοί φτιάχνονται να σκέφτονται, για το μη πραγματικό]. Εάν ήταν στην αιωνιότητα, δεν θα είχαν ονομάσει τίποτα σαν εγκόσμια κακό, ούτε θα είχαν τοποθετηθεί μέσα σε κοσμικά γεγονότα. Υπάρχει ένα πεπρωμένο για αυτούς στην αιωνιότητα.

11. Ένα μόνο Όνομα δεν προφέρουν στον κόσμο —το Όνομα που απένειμε ο Πατέρας στον εαυτό του με τον τρόπο του Υιού, αυτό το υπαρκτό όνομα του Πατέρα, (το οποίο) εξυψώνει αυτός πάνω από όλα. Γιατί ο Υιός δεν μπορούσε να γίνει ο Πατέρας, εκτός αν του δίνονταν το όνομα από τον Πατέρα. Αυτό το υπαρκτό όνομα φτιάχνονται να το έχουν στη σκέψη, αν και παρ’ όλα αυτά δεν το λένε. Όμως αυτοί που δεν το έχουν, δεν μπορούν ούτε καν να το σκεφτούν. Αλλά η αλήθεια γέννησε λέξεις στον κόσμο για χάρη μας. Δεν θα ήταν δυνατό να το μάθουμε δίχως λέξεις.

12.  Αυτή η ίδια είναι η αλήθεια. Αυτή φτιάχνει (το) πλήθος, και όσον αφορά εμάς αυτή η ίδια το διδάσκει με αγάπη μέσω πολλών.

13. Οι άρχοντες επιθύμησαν να εξαπατήσουν την ανθρωπότητα, επειδή τον αντιλήφθηκαν να είναι σε συγγένεια με το αληθινά καλό. Αυτοί πήραν τη λέξη ‘καλό’, την εφάρμοσαν στο μη καλό, έτσι ώστε μέσω λέξεων ίσως τον εξαπατήσουν και (τον) δεσμεύσουν στο μη καλό. Και στη συνέχεια, όταν αυτοί που είχαν γνωρίσει τους εαυτούς τους λαμβάνουν χάρη, οι (λέξεις) ανακαλούνται από το μη καλό και εφαρμόζονται στο καλό. Γιατί (οι άρχοντες) είχαν επιθυμήσει να πάρουν το ελεύθερο (άτομο), να το κρατήσουν σκλαβωμένο στους εαυτούς τους παντοτινά. Υπάρχουν δυνάμεις που αναθέτονται στους ανθρώπους. (Οι άρχοντες) δεν θέλουν [να γνωρίζει] αυτός (τον εαυτό του), για να γίνουν [αφέντες] πάνω σε αυτόν. Γιατί εάν υπάρχει ανθρωπότητα, υπάρχει [σκλαβιά].

14. Θυσίες άρχισαν […], και ζώα προσφέρονταν στις δυνάμεις. […] Αυτά προσφέρονταν ακόμη ζωντανά σε αυτές —αυτά πραγματικά προσφέρονταν ζώντας. Όμως (όταν) αυτά προσφέρθηκαν, πέθαναν. (Αλλά) ο άνθρωπος προσφέρθηκε νεκρός στο Θεό —και έζησε.

15. Πριν έλθει ο Χριστός, δεν υπήρχε ψωμί στον κόσμο όπως (είχε υπάρξει) στον παράδεισο, τον τόπο που ήταν ο Αδάμ. Είχε πολλά φυτά σαν τροφή για τα άγρια ζώα, (αλλά) δεν είχε σιτάρι σαν φαγητό για το ανθρώπινο είδος· οι άνθρωποι τρέφονταν όπως τα άγρια ζώα. Αλλά στάλθηκε ο Χριστός, το τέλειο πρόσωπο. Αυτός έφερε άρτο από τον ουρανό, για να μπορέσει το ανθρώπινο είδος να τραφεί με την τροφή του ανθρώπινου είδους.

16. Οι άρχοντες νόμιζαν ότι με τη δική τους δύναμη και θέληση θεσπίζουν αυτό που κάνουν. Όμως η Ιερή Πνεύμη μυστικά είχε (ανέκαθεν) ενεργοποιήσει τα πάντα μέσω αυτών όπως εύχεται.

17.  Η αλήθεια, η οποία υπάρχει από την αρχή, είναι σπαρμένη παντού, και το πλήθος βλέπει ότι είναι σπαρμένη —όμως αν και τη βλέπουν λίγοι την δρέπουν.

18.  Κάποιοι λένε ότι η Μαριάμ γονιμοποιήθηκε από την Ιερή Πνεύμη. Αυτοί πλανώνται, δεν ξέρουν τί λένε. Έχει ποτέ θηλυκό γονιμοποηθεί από θηλυκό; Μαριάμ είναι η παρθένος την οποία δεν έχει μιάνει καμμία δύναμη, αφού είναι μεγαλοπρεπής ανάμεσα στις καθαγιάσεις για τους Εβραίους Αποστόλους και για τους Αποστολικούς. Οποιαδήποτε από τις δυνάμεις (προσπαθήσει να) μιάνει αυτή την παρθένο, [… τέτοιες] δυνάμεις (απλώς) μιαίνουν τους εαυτούς τους. Και δεν θα έλεγε ο Κύριος ‘ο Πατέρας μου [στους] ουρανούς’, σαν να είχε πραγματικά άλλον ένα πατέρα —αλλά μάλλον είπε απλά [‘ο Πατέρας μου’].

19. Ο Κύριος λέει στους Μαθητές: […] Πραγματικά ελάτε μέσα στο σπίτι του Πατέρα, (αλλά) μην κατέχετε (τίποτα) ούτε παρόμοια να απομακρύνετε (τίποτα) από το σπίτι του Πατέρα.

20α. ‘Ιεσιούα’ είναι προσωπικό όνομα, ‘ο Χριστός’ είναι κοινό ουσιαστικό. Έτσι ‘Ιεσιούα’ δεν υπάρχει πραγματικά σε καμία (άλλη) γλώσσα, αλλά μάλλον το όνομά του είναι ‘Ιεσιούα’ όπως ονομάστηκε. Όμως το όνομά του ‘Χριστός’ στα Αραμαϊκά είναι ‘Μεσσίας’, αλλά στην Ιόνιο είναι: ο Χριστός. Συνολικά, όλοι οι υπόλοιποι έχουν (‘ο Χριστός’) σύμφωνα με την ιδιαίτερη γλώσσα του καθενός.

20β. Ο αποκαλυμμένος Ναζαρήνος είναι το μυστικό!

21. O Xριστός έχει τα πάντα μέσα στον εαυτό του —είτε άνθρωπο ή άγγελο ή μυστήριο, και (επίσης) τον Πατέρα.

22. Εκείνοι που λένε ότι ο Κύριος πρώτα πέθανε και έπειτα ανήλθε, πλανώνται. Γιατί πρώτα αυτός υψώθηκε και (έπειτα) πέθανε. Εάν κανείς αποκτήσει πρώτα την ανάσταση, δεν θα πεθάνει· (αφού) ο Θεός ζει, εκείνος [δεν] γινόταν να [πεθάνει].

23. Κανείς δεν θα κρύψει ένα πράγμα σημαντικής αξίας μέσα σε κάτι εμφανές, αλλά πολλές φορές έχει κανείς τοποθετήσει (πράγματα που αξίζουν) αμέτρητες μυριάδες μέσα σε κάτι μηδαμινής αξίας. Έτσι είναι με την ψυχή —κάτι ανεκτίμητο έγινε να είναι σε ένα σώμα περιφρονημένο σαν επαίσχυντο.

24. Υπάρχουν μερικοί που τρομοκρατούνται μήπως ανέλθουν γυμνοί. Επομένως επιθυμούν να ανέλθουν στη σάρκα, και δεν ξέρουν ότι εκείνοι που φορούν τη σάρκα είναι οι απογυμνωμένοι. Αυτοί που φτιάχνονται [σε φως] (με) την απαλλαγή των εαυτών τους (από τη σάρκα), είναι αυτοί που δεν είναι γυμνοί.

25. (Ο Παύλος ισχυρίζεται ότι) ‘σάρκα [και αίμα δεν θα μπορέσουν] να κληρονομήσουν την Κυριαρχία [του Θεού].’ Τί είναι αυτό το οποίο δεν θα κληρονομήσει; Αυτό που είναι πάνω στον καθένα μας; Όμως αυτό είναι μάλλον αυτό που θα κληρονομήσει —εκείνο που ανήκει στο Ιεσιούα με το αίμα του. Επομένως λέει: Αυτός που δεν τρώει τη σάρκα μου και δεν πίνει το αίμα μου, δεν έχει ζωή μέσα του. Ποιά είναι η σάρκα του; Είναι ο Λόγος· και το αίμα του είναι η Ιερή Πνεύμη. Αυτός που έχει λάβει αυτά έχει φαγητό και ποτό και ενδυμασία. Εγώ ο ίδιος επιπλήττω εκείνους τους άλλους που λένε ότι (η σάρκα) δεν θα υψωθεί. (Γιατί) και τα δύο αυτά είναι λανθασμένα: Λες ότι η σάρκα δεν θα υψωθεί, όμως λέγε μου τί θα υψωθεί για να μπορέσω να σε τιμήσω· λες ότι είναι το πνεύμα στη σάρκα και αυτό το άλλο φως στη σάρκα, (αλλά) αυτό είναι επίσης ένας ενσαρκωμένος λόγος. Οτιδήποτε λες, δεν λες τίποτα ξεχωριστά από τη σάρκα! Είναι αναγκαίο να υψωθείς σε αυτή τη σάρκα, (αφού) τα πάντα υπάρχουν μέσα σε αυτή.

26. Σε αυτό τον κόσμο αυτοί που φορούν ενδύματα είναι πιο πολύτιμοι από τα ενδύματα. Στην Κυριαρχία των Ουρανών τα ενδύματα είναι πιο πολύτιμα αυτά από εκείνους τους οποίους έχουν ντύσει μέσω νερού με φωτιά, τα οποία εξαγνίζουν ολόκληρο τον τόπο.

27. Οι αποκαλύψεις μέσω εκείνων που αποκαλύπτουν, τα μυστικά μέσω εκείνων που κρύβουν (αυτά). Μερικά (πράγματα) κρατούνται μυστικά από εκείνους που αποκαλύπτουν.

28. Υπάρχει νερό σε (Βάπτισμα από) νερό, υπάρχει φωτιά σε Χρίσμα.

29. Ο Ιεσιούα τους αιφνιδίασε όλους. Γιατί δεν αποκάλυψε τον εαυτό του όπως ήταν [πραγματικά], αλλά έχει μάλλον αποκαλύψει τον εαυτό του όπως [αυτοί θα] είναι ουσιαστικά ικανοί να τον αντιληφθούν. Ήταν επιρρεπείς να πεθαίνουν, (αλλά) Αυτός αποκάλυψε τον εαυτό του σε αυτούς. [Αποκάλυψε τον εαυτό του] στους μεγάλους σαν μεγάλος, αποκάλυψε τον εαυτό του στους μικρούς σαν μικρός, [αποκάλυψε τον εαυτό του στους] αγγέλους σαν άγγελος και στην ανθρωπότητα σαν (ένας) άνθρωπος. Έτσι ο Λόγος του τον απέκρυψε από τον καθένα. Μερικοί πραγματικά τον είδαν, νομίζοντας πως έβλεπαν τους εαυτούς τους. Αλλά δεν έγινε μικρός (όταν) αποκάλυψε τον εαυτό του με δόξα στους Μαθητές του πάνω στο βουνό. Έγινε μεγάλος, αλλά έκανε τους Μαθητές (επίσης) μεγάλους, ώστε θα ήταν ικανοί να τον δούνε να γίνεται μεγάλος.

30. Αυτός είπε εκείνη τη μέρα στην Ευχαριστία: Ω Εσύ που έχεις κοινωνήσει το Τέλειο Φως με την Ιερή Πνεύμη, κοινώνησε επίσης τους αγγέλους μας με τις εικόνες!

31. Μην περιφρονείτε τον Αμνό, γιατί δίχως αυτόν δεν είναι δυνατό να δείτε την πόρτα. Κανείς απογυμνωμένος δεν θα είναι ικανός να εισέλθει στο Βασιλιά.

32. Οι Υιοί του Ουράνιου Προσώπου είναι πιο πολυάριθμοι από εκείνους του επίγειου προσώπου. Εάν οι γιοί του Αδάμ είναι πολυάριθμοι αν και αυτοί μονίμως πεθαίνουν, πόσο πολλοί περισσότεροι είναι οι Υιοί του Τέλειου Προσώπου! —αυτοί που δεν πεθαίνουν αλλά μάλλον γεννιούνται διαρκώς.

33. Ο Πατέρας δημιουργεί (ένα) Υιό, αλλά δεν είναι δυνατό για τον Υιό τον ίδιο να δημιουργήσει (ένα) υιό. Γιατί είναι αδύνατο για αυτόν που γεννιέται, ο ίδιος να γεννήσει —αλλά μάλλον, ο Υιός γεννάει για τον εαυτό του Αδέλφια, όχι υιούς.

34. Όλοι εκείνοι που γεννιούνται μέσα στο σύστημα γεννιούνται σωματικά, και οι άλλοι γεννιούνται [πνευματικά]. Εκείνοι που γεννήθηκαν στην καρδιά Του [καλούν εμπρός] εκεί την ανθρωπότητα, για να τους θρέψουν στην υπόσχεση [του σκοπού] ο οποίος είναι από επάνω.

35. [Χάρη έρχεται] εμπρός από αυτόν μέσω του στόματος, το μέρος από όπου ήλθε εμπρός ο Λόγος· ήταν να τραφεί (κανείς) από το στόμα και να τελειοποιηθεί. Οι τέλειοι συλλαμβάνονται μέσω ενός φιλιού και γεννιούνται. Επομένως εμείς επίσης παρακινούμαστε να φιλούμε ο ένας τον άλλον, να λαμβάνουμε σύλληψη από μέσα από την αμοιβαία μας χάρη.

36. Υπήρχαν τρεις Μαριάμ που περπάτησαν μαζί με τον Κύριο σε όλες τις εποχές: η μητέρα του και η αδελφή [του] και (η) Μαγδαληνή —αυτή που ονομάζεται Κοινωνός του. Έτσι η (αληθινή) του Μητέρα και Αδελφή και Ταίρι (ονομάζεται επίσης) ‘Μαριάμ’.

37. ‘Ο Πατέρας’ και ‘ο Υιός’ είναι μονά ονόματα, ‘η Ιερή Πνεύμη’ είναι διπλό όνομα. Γιατί αυτοί είναι παντού· επάνω και κάτω, κρυφά και φανερά. Η Ιερή Πνεύμη είναι στα αποκαλυμμένα, αυτή είναι κάτω, είναι στα κρυμμένα, αυτή είναι επάνω.

38. Οι Άγιοι εξυπηρετούνται από τις καταπιεστικές δυνάμεις, γιατί (οι δεύτερες) τυφλώνονται από την Ιερή Πνεύμη, έτσι ώστε να νομίζουν πως βοηθούν έναν άνθρωπο ενώ εξυπηρετούν τους Αγίους. Εξαιτίας αυτού, (όταν) μια μέρα ένας Μαθητής ζήτησε από τον Κύριο σχετικά με ένα πράγμα του κόσμου, αυτός του λέει: Ζήτησε από τη Μητέρα σου, και αυτή θα δώσει σε σένα από αυτό που ανήκει σε άλλον.

39. Οι Απόστολοι λένε στους Μαθητές: Μακάρι ολόκληρη η προσφορά μας να εξασ-φαλίζει αλάτι! Αυτοί ονόμασαν [τη σοφία] ‘αλάτι’ —χωρίς αυτό καμία προσφορά δεν γίνεται δεκτή.

40. Όμως η σοφία είναι στείρα [χωρίς (έναν)] Υιό —ως εκ τούτου [αυτή] ονομάζεται [η Μητέρα]. Αυτοί […] με αλάτι, το μέρος που αυτοί θα [είναι όπως ήταν]— αυτοί οι ίδιοι που βρέθηκαν από την Ιερή Πνεύμη, [την Αληθινή Μητέρα που] πολλαπλασιάζει τους Υιούς της.

41. Εκείνο το οποίο κατέχει ο Πατέρας ανήκει στον Υιό. Και επίσης αυτός ο ίδιος, ο Υιός, όσο παραμένει μικρός, εκείνα (τα πράγματα) τα οποία είναι δικά του δεν του τα εμπιστεύονται. (Αλλά) όταν ωριμάσει, όλα όσα κατέχει ο Πατέρας του, τα απονέμει σε αυτόν.

42. Εκείνοι που ξεφεύγουν γεννιούνται από την Πνεύμη, και αυτοί παραστρατούν επίσης μέσω αυτής. Έτσι από αυτή την ίδια ανάσα, η φωτιά (και τα δύο) φλέγεται και σβήνεται.

43. Σοφία είναι ένα πράγμα, και θάνατος είναι άλλο. ‘Σοφία’ (στα Αραμαϊκά) είναι απλώς ‘σοφία’ (στα Ελληνικά), όμως η σοφία του θανάτου είναι (η ίδια) νεκρή. Αυτή η οποία είναι σοφία με θάνατο, η οποία είναι από τη γνωριμία με το θάνατο —αυτή ονομάζεται η ελάχιστη σοφία.

44. Υπάρχουν ζώα υποτακτικά στην ανθρωπότητα, όπως το μοσχάρι και ο γάιδαρος και άλλα αυτού του είδους. Υπάρχουν άλλα μη υποτακτικά, απομονωμένα στις ερημιές. Ο άνθρωπος οργώνει τον αγρό μέσω των υποτακτικών ζώων, και από αυτό τρέφει τον εαυτό του όπως και τα ζώα —είτε κατοικίδια ή άγρια. Έτσι είναι με το Τέλειο Πρόσωπο: μέσω των υποτακτικών δυνάμεων αυτός οργώνει, προνοώντας να προκαλέσει την ύπαρξη των πάντων. Γιατί εξαιτίας αυτού στέκεται ολόκληρος ο τόπος —είτε τα καλά ή τα κακά, και τα δεξιά και τα αριστερά. Η Ιερή Πνεύμη ποιμαίνει το καθένα και προστάζει όλες τις δυνάμεις, τις υποτακτικές όπως και τις επαναστατικές και απομονωμένες. Γιατί αληθινά αυτή συνεχίζει [όλες τις εποχές] να τις ελέγχει [πέρα από] την επιθυμία των δυνατοτήτων τους. […]

45. [Ο Αδάμ] σχηματίστηκε (και) [γέννησε], (αλλά) [δεν] θα βρεις οι γιοί του να είναι ευγενείς σχηματισμοί. Εάν δεν σχηματίζονταν, αλλά μάλλον γεννιόταν, θα έχεις βρει το σπόρο του να είναι φτιαγμένος ευγενής. Όμως τώρα αυτός έχει σχηματιστεί, (και) έχει γεννηθεί. Τί ευγένεια είναι αυτή;

46. Πρώτα συνέβη μοιχεία, μετά δολοφονία. Και (ο Κάιν) γεννήθηκε με μοιχεία, γιατί ήταν ο γιος του φιδιού. Επομένως έγινε ανθρωποκτόνος όπως ακριβώς ο άλλος του πατέρας, και σκότωσε τον αδελφό του. Όμως κάθε ζευγάρωμα το οποίο έχει συμβεί ανάμεσα σε εκείνους που είναι ανόμοιοι είναι μοιχεία.

47. Ο Θεός είναι ένας βαφέας. Ακριβώς όπως οι καλές χρωστικές ουσίες οι οποίες ονομάζονται ανεξίτηλες χαρακτηρίζουν έπειτα τα πράγματα τα οποία έχουν βαφτεί σε αυτές, έτσι είναι με εκείνους που έχει χρωματίσει ο Θεός. Επειδή οι αποχρώσεις του είναι άφθαρτες, (εκείνοι που χρωματίζονται) γίνονται αθάνατοι μέσω του χρωματισμού του χεριού του. Όμως οποιονδήποτε βαπτίζει αυτός, ο Θεός τον βυθίζει σε κατακλυσμό από νερά.

48. Δεν είναι δυνατόν για οποιονδήποτε να δει οτιδήποτε από εκείνους που καθιερώνονται, εκτός εάν αυτός έχει γίνει όπως αυτοί. Όχι όπως το άτομο στον κόσμο: αυτός βλέπει τον ήλιο χωρίς να γίνεται ήλιος, και βλέπει τον ουρανό και τη γη και όλα τα άλλα πράγματα χωρίς να έχει μετατραπεί σε αυτά. Αλλά με την αλήθεια είναι έτσι —είδες κάτι από εκείνο τον τόπο, έφτασες να είσαι μεταξύ εκείνων εκεί. Είδες το Πνεύμα, έγινες πνευματικός· είδες το Χριστό, έγινες σαν το Χριστό· είδες [τον Πατέρα, εσύ] να γίνεις πατρικός. Έτσι [στον κόσμο] πραγματικά βλέπεις τα πάντα και [εσύ] δεν [βλέπεις τον εαυτό σου], και όμως βλέπεις τον εαυτό σου σε εκείνο [τον τόπο]. Γιατί αυτό που βλέπεις, θα γίνεις.

49. Η πίστη λαμβάνει, η αγάπη δίνει. [Κανένας δεν μπορεί να λάβει] χωρίς πίστη, κανένας δεν μπορεί να δώσει χωρίς αγάπη. Επομένως πιστεύουμε για να λάβουμε πραγματικά, όμως δίνουμε για να αγαπούμε. Διαφορετικά, εάν συνηθίζει κανείς να δίνει χωρίς αγάπη, αυτός δεν αποκτά κανένα όφελος έχοντας δώσει.

50. Όποιος δεν έχει λάβει τον Κύριο, συνεχίζει ακόμη ανάμεσα στους Εβραίους.

51. Οι Απόστολοι που προηγήθηκαν από εμάς (τον) αποκάλεσαν έτσι: Ιεσιούα ο Ναζωραίος Μεσσίας —αυτό είναι Ιεσιούα ο Ναζωραίος Χριστός. Το τελευταίο όνομα είναι ο Χριστός, το πρώτο είναι Ιεσιούα, εκείνο στη μέση είναι ο Ναζωραίος. Ο ‘Μεσσίας’ έχει δύο αναφορές: και χρισμένος και επίσης μετρημένος. ‘Ιεσιούα’ στα Εβραϊκά είναι η λύτρωση. ‘Νάζαρα’ είναι η αλήθεια, επομένως ο Ναζωραίος είναι ο αληθινός. Ο Χριστός είναι ο μετρημένος, ο Ναζωραίος και ο Ιεσιούα είναι η μέτρηση.

52. Το μαργαριτάρι το οποίο είναι ριγμένο μέσα στο βούρκο δεν περιφρονείται, ούτε αν είναι αλειμμένο με βαλσαμέλαιο είναι (περισσότερο) πολύτιμο. Αλλά μάλλον έχει τη σπουδαία αξία του για τον κάτοχό του όλες τις εποχές. Πραγματικά με τους Υιούς του Θεού —ό,τι και αν συμβεί σε αυτούς, στην καρδιά τους ακόμη έχουν τη σπουδαία αξία στον Πατέρα τους.

53. Αν λες ‘Είμαι Ιουδαίος’ —κανένας δεν θα συγκινηθεί. Αν λες ‘Είμαι Ρωμαίος’ –κανένας δεν θα ενοχληθεί. Αν λες ‘Είμαι Έλληνας, βάρβαρος, σκλάβος, ελεύθερος’ –κανένας δεν θα προβληματιστεί. Αν [λες] ‘Είμαι Χριστιανός’ —[όλοι] θα δώσουν προσοχή. Μακάρι να συμβεί να έχω [λάβει από αυτόν] με τέτοιο τρόπο, αυτό στο οποίο δεν θα μπορούν να αντισταθούν [οι κοσμικοί] όταν (ακούσουν) αυτό το όνομα!

54. (Ένας) θεός είναι καννίβαλος. Εξαιτίας αυτού, η ανθρωπότητα [θυσιάζεται] σε αυτό. Πριν θυσιαστεί η ανθρωπότητα, θυσιάζονταν ζώα. Γιατί αυτά στα οποία θυσιάζονται δεν είναι θεότητες.

55. Σκεύη από γυαλί και σκεύη από πηλό έρχονται πάντα εμπρός μέσω φωτιάς. Αλλά αν σπάσουν γυάλινα σκεύη αυτά αναπλάθονται, (γιατί) είχαν φτιαχτεί με τη βοήθεια μιας ανάσας. Όμως αν σπάσουν πήλινα σκεύη αυτά καταστρέφονται, γιατί είχαν φτιαχτεί δίχως ανάσα.

56. Ένας γάϊδαρος περιστρέφοντας μια μυλόπετρα έκανε εκατό μίλια περπατώντας. (Όταν) είχε λυθεί, βρέθηκε ακόμη στο ίδιο μέρος. Υπάρχουν άτομα που πηγαίνουν πολλά ταξίδια και δεν σημειώνουν πρόοδο πουθενά. Όταν τους έφτασε το βράδυ, δεν διέκριναν ούτε πόλη ούτε χωριό, ούτε δημιουργία ούτε φύση, ούτε δύναμη ούτε άγγελο. Μάταια οι ταλαίπωροι μόχθησαν!

57. Η Ευχαριστία είναι ο Ιεσιούα. Γιατί στα Αραμαϊκά τον ονομάζουν farisatha —δηλαδή, ο διάπλατα ανοιγμένος. Γιατί ο Ιεσιούα ήλθε να σταυρώσει τον κόσμο.

58. Ο Κύριος μπήκε μέσα στα βαφεία του Λευί. Πήρε 72 χρώματα, τα έριξε μέσα στη δεξαμενή. Τα έφερε όλα επάνω λευκά, και λέει: Να πώς έχει έλθει ο Υιός της Ανθρωπότητας σε εσάς —αυτός ενεργεί σαν (ένας) βαφέας.

59. Η σοφία την οποία ονομάζουν οι (άνθρωποι) στείρα είναι η ίδια η Μητέρα των Αγγέλων. Και η Κοινωνός του [Χριστού] είναι η Μαριάμ η Μαγδαληνή. Ο [Κύριος αγάπησε] τη Μαριάμ πιο πολύ από [όλους τους (άλλους)] Μαθητές, [και αυτός] την ασπάζονταν συχνά στο [στόμα]. Οι άλλες [γυναίκες] είδαν την αγάπη του για τη Μαριάμ, του λένε: Γιατί αγαπάς [αυτή] περισσότερο από όλες μας; | Ο Σωτήρας απάντησε, λέει σε αυτές: Γιατί δεν αγαπώ εσάς, όπως (αγαπώ) αυτήν;

60. (Όσο) ένα τυφλό (άτομο) και ένας που βλέπει είναι και οι δύο στο σκοτάδι, αυτοί δεν διαφέρουν ο ένας από τον άλλο. Όταν έρχεται το φως, τότε αυτός που βλέπει θα δει το φως, και αυτός που είναι τυφλός θα παραμείνει στο σκοτάδι.

61. Ο Κύριος λέει: ‘Μακάριος είναι αυτός που υπάρχει πριν έλθει στην Ύπαρξη!’ Γιατί αυτός που είναι, και ήταν και θα είναι.

62. Η υπεροχή της ανθρωπότητας δεν είναι έκδηλη αλλά μάλλον είναι υπονοούμενη. Εξαιτίας αυτού αυτός είναι αφέντης των ζώων τα οποία είναι δυνατότερα από αυτόν που είναι σπουδαιότερος από αυτά και έκδηλα και υπονοούμενα. Και αυτό τους δίνει την επιβίωσή τους. Όμως (όταν) η ανθρωπότητα αποχωρίζεται από αυτά, σκοτώνουν το ένα το άλλο και δαγκώνουν το ένα το άλλο και καταβροχθίζουν το ένα το άλλο, επειδή δεν βρίσκουν τροφή. Όμως έχουν βρεί τροφή, τώρα που η ανθρωπότητα έχει καλλιεργήσει τη γη.

63. Αν κατέβει κανείς μέσα στο νερό (του Βαπτίσματος) και επιστρέψει επάνω μην έχοντας λάβει τίποτα, λέγοντας ‘Είμαι Χριστικός’, αυτός έχει πάρει το όνομα δανεικό. Όμως αν λάβει την Ιερή Πνεύμη, έχει το δώρο του ονόματος. Αυτός που έχει λάβει ένα δώρο δεν του αφαιρείται, αλλά αυτός που έχει πάρει ένα δάνειο αυτό του έχει απαιτηθεί.

64. Έτσι είναι όταν υπάρχει κανείς σε ένα μυστήριο: το Ιερό Μυστήριο του Γάμου είναι μεγαλόπρεπο. Γιατί ο κόσμος είναι περίπλοκος— [το σύστημα] βασίζεται πάνω στην ανθρωπότητα, όμως η [ανθρωπότητα] βασίζεται στο γάμο. (Επομένως) στοχάσου το Αγνό Ζευγάρωμα, γιατί αυτό έχει [σπουδαία] δύναμη! Η απεικόνισή του συνίσταται σε μίασμα [σωμάτων].

65. (Ανάμεσα) στα ακάθαρτα πνεύματα υπάρχουν ουσιαστικά αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά πραγματικά είναι εκείνα που ζευγαρώνουν με τις ψυχές που κατοικούν μια θηλυκή μορφή, όμως τα θηλυκά είναι εκείνα που ενώνονται (έτσι) με αρσενική μορφή μέσω ανισότητας. Και κανένας δεν θα είναι ικανός να ξεφύγει από αυτά (μιας και) τον αρπάξουν (εκτός αν) λάβει και αρσενική και θηλυκή δύναμη— τα οποία είναι ο Νυμφίος με τη Νύμφη. Όμως αυτά τα λαμβάνει κανείς στον εικονικό Νυμφώνα. Κάθε φορά που οι ανόητες γυναίκες βλέπουν έναν άνδρα να κάθεται μόνος, συνηθίζουν να πηδούν επάνω του, να μεθοκοπούν με αυτόν και τον μιαίνουν. Έτσι επίσης οι ανόητοι άνδρες όταν βλέπουν μια όμορφη γυναίκα να κάθεται μόνη, την αποπλανούν (ή) την εξαναγκάζουν στην επιθυμία να τη μιάνουν. Όμως εάν βλέπουν τον άνδρα να κάθεται μαζί με τη γυναίκα του (να είναι ενωμένος με το θηλυκό του κομμάτι), τα θηλυκά δεν τολμούν να παρέμβουν στον άνδρα, ούτε τα αρσενικά τολμούν να παρέμβουν στη γυναίκα. (Όταν) η απεικόνιση (ο ενσαρκωμένος στην ύλη άνθρωπος) και ο άγγελος (ο ανώτερος πνευματικός εαυτός) ζευγαρώνονται έτσι πραγματικά μαζί, δεν μπορεί ούτε να τολμήσει κανείς να παρέμβει στο αρσενικό ή στο θηλυκό. Αυτός που έρχεται εμπρός από τον κόσμο δεν μπορεί άλλο πια να κρατείται επειδή απλώς ήταν (προηγούμενα) στον κόσμο. Αυτός αποκαλύπτεται υπεράνω και από τον πόθο και από το φόβο της [σάρκας]. Αυτός είναι κύριος πάνω στην [επιθυμία], είναι πιο εξαίρετος από το φθόνο. Και αν [το πλήθος] έλθει να τον αρπάξει (και) να [τον] πνίξει, πώς δεν θα μπορέσει αυτός εδώ να ξεφύγει [με τη σωτηρία] του Θεού; Πώς να μπορέσει [να τους φοβηθεί];

66. Συχνά υπάρχουν μερικοί που έρχονται (και) [αυτοί λένε]: Είμαστε πιστοί, κρύψε [μας … από ακάθαρτα] και δαιμονικά πνεύματα! Αλλά αν αυτοί κατείχαν την Ιερή Πνεύμη, κανένα ακάθαρτο πνεύμα δεν θα είχε προσκολληθεί σε αυτούς.

67. Μην φοβάσαι την ουσία της σάρκας, ούτε να την αγαπάς. Εάν τη φοβάσαι, θα γίνει αφέντης σου· εάν την αγαπάς, θα σε καταβροχθίσει (και) θα σε πνίξει.

68. Υπάρχει κανείς είτε σε αυτό τον κόσμο ή στην ανάσταση ή στις περιοχές της μεσότητας. Μην συμβεί να βρεθώ (στο τελευταίο)! (Σε) αυτό τον κόσμο υπάρχει καλό και κακό. Τα καλά του δεν είναι καλά και τα κακά του δεν είναι κακά. Όμως υπάρχει κακό μετά από αυτό τον κόσμο, το οποίο είναι αληθινά κακό: εκείνο που ονομάζεται μετάβαση— αυτό είναι θάνατος. Όσο είμαστε σε αυτό τον κόσμο, είναι σωστό για εμάς να γεννηθούμε στην ανάσταση, έτσι ώστε εάν απαλλαχθούμε από τη σάρκα να βρούμε τους εαυτούς μας στην ανάπαυση (και) να μην περιφερόμαστε στη μεσότητα. Γιατί πολλοί παραστρατούν στο δρόμο. Έτσι είναι καλό να έλθουμε εμπρός από τον κόσμο πριν το ανθρώπινο είδος γίνει αιτία να αμαρτήσει.

69. Μερικοί πραγματικά ούτε εύχονται ούτε έχουν την ικανότητα. Όμως άλλοι εάν ευχηθούν δεν λαμβάνουν όφελος, επειδή δεν το εφάρμοσαν. Γιατί η επιθυμία τους κάνει αμαρτωλούς. Όμως μη επιθυμώντας τη δικαιοσύνη να αποκρύψει από αυτούς και την ευχή και την έλλειψή (τους) για πραγματοποίηση.

70. Ένας Αποστολικός είδε σε ένα όραμα κάποιους που ήταν περιορισμένοι σε ένα σπίτι φωτιάς, ουρλιάζοντας [στον] αέρα με πύρινη [φωνή], ριγμένοι στις φλόγες [για μια εποχή]. Υπάρχει νερό στο […], και διακηρύσσουν στους εαυτούς τους: […] Τα νερά [δεν] μπορούν να μας σώσουν [από το θάνατο! Παραπλανημένοι από] την επιθυμία τους, αυτοί έλαβαν [θάνατο σαν] τιμωρία— αυτό που ονομάζεται το [εξώτατο] σκοτάδι.

71. Ο εχθρός [έρχεται] εμπρός σε νερό με φωτιά. Η ψυχή και το πνεύμα έχουν έλθει εμπρός [σε] νερό και φωτιά με φως, τα οποία ανήκουν στον Υιό του Νυμφώνα. Η φωτιά είναι το Χρίσμα, το φως είναι η φωτιά. Δεν μιλώ για αυτή τη φωτιά που δεν έχει μορφή, αλλά μάλλον για την άλλη— της οποίας η μορφή είναι λευκή, η οποία γίνεται από όμορφο φως και η οποία απονέμει λαμπρότητα.

72. Η αλήθεια δεν ήλθε στον κόσμο γυμνή, αλλά μάλλον έχει έλθει σε τυπική απεικόνιση. (Ο κόσμος) δεν θα τη λάβει με κανένα άλλο τρόπο. Υπάρχει γένεση άνωθεν μαζί με ξαναγεννημένη απεικόνιση. Είναι πραγματικά σωστό να μην ξαναγεννηθούν μέσω της απεικόνισης. Τί είναι η ανάσταση με την απεικόνισή της; —είναι σωστό να υψωθούν μέσω της απεικόνισης. Ο Νυμφώνας με την απεικόνισή του; —είναι σωστό να εισέλθουν στην αλήθεια μέσω της απεικόνισης, που είναι αυτή η αποκατάσταση. Είναι σωστό για εκείνους να γεννηθούν όχι μόνο από τις λέξεις ‘ο Πατέρας με τον Υιό με την Ιερή Πνεύμη’, αλλά (επιπλέον) να γεννηθούν από αυτά τα ίδια. Όποιος δεν γεννιέται από αυτά, θα έχει λάβει επίσης το όνομα από αυτόν. Όμως αυτά τα λαμβάνει κανείς στο Χρίσμα της πλήρωσης στη δύναμη του σταυρού, την οποία οι Απόστολοι ονομάζουν: το δεξί μαζί με το αριστερό. Γιατί αυτός δεν είναι πια Χριστικός, αλλά μάλλον Χριστός.

73. Ο Κύριος [έκανε] τα πάντα μυστηριακά: ένα Βάπτισμα με ένα Χρίσμα με μία Ευχαριστία με μία Λύτρωση με ένα [Άγιο] Νυμφώνα.

74α. Αυτός λέει: ‘Ήλθα να κάνω [το εσωτερικό] σαν το [εξωτερικό (και) το] εξωτερικό σαν το [εσωτερικό.’ Αυτός μίλησε για] όλα σε εκείνο τον τόπο, που είναι εκεί [πάνω από] αυτό τον τόπο, μέσω τυπικών [εικόνων. …]

74β. Εκείνοι που λένε [‘Είμαι Χριστικός’] προέρχονται από τον τόπο πέρα από [κάθε] πλάνη.

74γ. Αυτός που είναι έκδηλος [από εκείνο τον τόπο] ο οποίος είναι εκεί πάνω, ονομάζεται ‘αυτός που είναι κάτω’. Και Αυτός που είναι κρυφός, είναι Αυτός που είναι πάνω από αυτόν. Γιατί είναι καλό που λένε ‘το εσωτερικό και το εξωτερικό, μαζί με αυτό που είναι έξω από το εξωτερικό’. Εξαιτίας αυτού, ο Κύριος ονόμασε καταστροφή ‘το εξώτερο σκότος’· δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό. Αυτός λέει ‘ο Πατέρας μου που είναι μυστικός’. Αυτός λέει, ‘Πήγαινε μέσα στο εσωτερικό σου δωμάτιο, κλείσε την πόρτα πίσω σου (και) προσευχήσου στον Πατέρα σου που είναι μυστικός.’ Είναι Αυτός που είναι μέσα σε όλους αυτούς. Και όμως Αυτός που είναι μέσα σε όλους αυτούς είναι το Πλήρωμα —πέρα από Αυτόν δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο εντός. Αυτό είναι ό,τι εννοείται από ‘Αυτός που είναι πάνω από αυτούς’.

75. Μερικοί ήλθαν εμπρός πριν από το Χριστό. Αυτοί δεν ήταν πια ικανοί να μπούνε εκεί από όπου βγήκαν, και δεν ήταν ικανοί πια να εξέλθουν από εκεί όπου εισή-λθαν. Ήλθε όμως ο Χριστός. Εκείνους που είχαν μπει μέσα τους έβγαλε έξω, κι εκεί-νους που είχαν βγεί έξω τους έφερε μέσα. (Ι-Βασ 3:7)

76. Τις μέρες που η Εύα ήταν μέσα στον Αδάμ, δεν υπήρχε θάνατος. Όταν χωρίστηκε από αυτόν, έφτασε να υπάρχει θάνατος. Αν (αυτή) εισέλθει ξανά (και) αυτός (τη) λάβει σε αυτόν, δεν θα υπάρχει πια θάνατος.

77. ‘Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί ω Κύριε με εγκατέλειψες;’ —αυτός είπε τα (λόγια) αυτά πάνω στο σταυρό. Γιατί αυτός διαχώρισε τον τόπο [κάτω από τον τόπο επάνω], έχοντας γεννηθεί στην [Ιερή] Πνεύμη από το Θεό.

78. Ο [Κύριος υψώθηκε] από ανάμεσα από τους νεκρούς. [Έγινε (πάλι) όπως ήταν, αλλά το [σώμα του] φτιάχτηκε [ολοκληρωτικά] τέλειο. Αυτός είναι ενσαρκωμένος, αλλά αυτή η [σάρκα είναι πραγματικά] αληθινή σάρκα. [Όμως η σάρκα μας] δεν είναι αληθινή, αλλά μάλλον εικόνα-καθρέφτης της αληθινής [σάρκας].

79. Ας μην είναι (ο) Νυμφώνας για τα κτήνη ούτε για τους σκλάβους ούτε για μιαρές γυναίκες! —αλλά μάλλον είναι για ελεύθερους άνδρες με παρθένες.

80. Μέσω της Ιερής Πνεύμης εμείς πραγματικά γεννιόμαστε, όμως ξαναγεννιόμαστε μέσω του Χριστού. Και στα δύο χριζόμαστε μέσω της Πνεύμης —(και) έχοντας γεννηθεί, ζευγαρωθήκαμε.

81. Χωρίς φως, κανείς δεν θα είναι ικανός να δει τον εαυτό του είτε σε νερό ή σε (ένα) καθρέφτη. Ούτε πάλι χωρίς νερό ή καθρέφτη θα είσαι ικανός να δείς (τον εαυτό σου) σε φως. Είναι επομένως σωστό να βαπτιστείς και στα δύο —στο φως όπως και στο νερό. Όμως το φως είναι το Χρίσμα.

82. Υπήρχαν τρεις είσοδοι για τόπους που δίνονταν προσφορά στην Ιερουσαλήμ —μια ανοιχτή στη δύση ονομάστηκε η άγια, μια άλλη ανοιχτή στο νότο ονομάστηκε η άγια της αγιότητας, η τρίτη ανοιχτή στην ανατολή ονομάστηκε η άγια των αγιοτάτων, όπου ο Ανώτερος Ιερέας μπαίνει μόνος. Το Βάπτισμα είναι η άγια είσοδος, [η Λύτρωση] είναι η άγια της αγιότητας, η άγια των αγιοτάτων είναι ο Νυμφώνας. Το Βάπτισμα έχει την ανάσταση [μαζί με] τη Λύτρωση να μπαίνουν στο Νυμφώνα. Όμως ο Νυμφώνας είναι πιο εξυψωμένος από εκείνα. […] Δεν θα βρεις τίποτα να [συγκρίνεται με αυτό].

83. [Οι Άγιοι] είναι εκείνοι που προσεύχονται [πάντα για] την Ιερουσαλήμ [και αγαπούν] την Ιερουσαλήμ· αυτοί [είναι ήδη στην] Ιερουσαλήμ (και) βλέπουν [την Ιερουσαλήμ τώρα.] Αυτοί ονομάζονται ‘οι Άγιοι των αγιοτάτων’.

84. […Το] καταπέτασμα (του Ναού) σχίστηκε [για να αποκαλύψει] τον Παστό, (που) δεν είναι άλλο παρά η εικόνα [από τον … ] τόπο επάνω. […] Το καταπέτασμά του σχίστηκε από την κορυφή έως κάτω, γιατί ήταν σωστό για μερικούς από κάτω να πάνε επάνω.

85. Εκείνους που έχουν ντυθεί στο Τέλειο Φως —οι εξουσίες δεν μπορούν ούτε να τους δουν, ούτε να τους εμποδίσουν. Όμως να ντυθεί κανείς με φως στο Ιερό Μυστήριο της Κοινωνίας.

86. Αν το θηλυκό δεν είχε χωριστεί από το αρσενικό, δεν θα είχε πεθάνει αργότερα με το αρσενικό. Ο χωρισμός τους ήταν η έναρξη του θανάτου. Επομένως ήλθε ο Χριστός, για να μπορέσει να επανορθώσει ο ίδιος το χωρισμό που είχε επικρατήσει από (την) αρχή, ζευγαρώνοντας τα δύο μαζί. Και ζευγαρώνοντάς τα μαζί, να δώσει τις ζωές τους σε εκείνους που έχουν πεθάνει στο χωρισμό. Όμως η γυναίκα ζευγαρώνει με το σύζυγό της στο νυμφικό-κοιτώνα. Εκείνοι ωστόσο, που έχουν ζευγαρώσει στον Νυμφώνα δεν θα είναι πια χωριστοί. Επομένως, η Εύα χωρίστηκε από τον Αδάμ —επειδή δεν ζευγάρωσε με αυτόν στον Νυμφώνα.

87. Η ψυχή του Αδάμ ήλθε στην ύπαρξη από την Πνεύμη , της οποίας κοινωνός είναι ο [Χριστός. Η Πνεύμη] που απονεμήθηκε πάνω στον (Αδάμ) είναι η Μητέρα του, και δόθηκε σε αυτόν στην ψυχή του. […] (Όμως) επειδή αυτός [ακόμη δεν] είχε ζευγαρωθεί στο Λόγο, οι κυριαρχούσες δυνάμεις τον γοήτευσαν. [… Όμως εκείνοι που] ζευγαρώνουν με την [Ιερή] Πνεύμη […] (στα) μυστικά […] προσκαλούνται ατομικά […] στον Παστό, ώστε […] να ζευγαρωθούν.

88. Ο Ιεσιούα αποκάλυψε [δίπλα στον (Ποταμό)] Ιορδάνη το πλήρωμα της Κυριαρ-χίας των Ουρανών, που υπήρξε πριν από όλα. Επιπλέον αυτός γεννήθηκε σαν Υιός, επιπλέον χρίστηκε, επιπλέον λυτρώθηκε, επιπλέον λύτρωσε.

89. Αν είναι σωστό να πω ένα μυστήριο, ο Πατέρας του παντός κοινώνησε με την Παρθένο που είχε έλθει κάτω —και φωτιά έλαμψε για αυτόν εκείνη τη μέρα. Αυτός αποκάλυψε τη δύναμη του Παστού. Έτσι το σώμα του ήλθε στην ύπαρξη εκείνη τη μέρα. Αυτός ήλθε εμπρός στον Παστό σαν αυτόν που έχει βγει από το Νυμφίο με τη Νύμφη. Με αυτό τον τρόπο ο Ιεσιούα καθιέρωσε τα πάντα για τον ίδιο στην καρδιά του. Και μέσω αυτών, είναι σωστό για καθένα από τους Μαθητές να εισέλθει στην ανάπαυσή του.

90. Ο Αδάμ ήλθε στην ύπαρξη από δύο παρθένες —από την Πνεύμη και από την παρθένα γη. Επομένως ο Χριστός γεννήθηκε από μία παρθένο, ώστε το παραπάτημα το οποίο συνέβη στην αρχή να επανορθωθεί.

91. Υπήρχαν δύο δέντρα στον παράδεισο —το ένα παράγει κτήνη, το άλλο παράγει ανθρώπους. Ο Αδάμ έφαγε από το δέντρο που παρήγαγε κτήνη, (και) αφού έγινε κτηνώδης αυτός γέννησε κτήνη. Εξαιτίας αυτού, (τα κτήνη) κατέληξαν να λατρεύονται. [… Οι άνθρωποι] γέννησαν ανθρώπους [και μετά] λάτρεψαν ανθρώπους. […]

92. Ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα, και η ανθρωπότητα δημιούργησε θεούς.
Έτσι είναι στον κόσμο —οι άνθρωποι δημιουργούν θεούς και λατρεύουν τις δημιουργίες τους. Θα ήταν (πιο) σωστό να λατρεύουν οι θεοί την ανθρωπότητα!

93. Έτσι είναι η πραγματική αλήθεια σχετικά με τις πράξεις της ανθρωπότητας —αυτές ουσιαστικά έρχονται εμπρός μέσω της δύναμής του. Επομένως ονομάζονται ικανότητές (του). Οι (απόγονοί) Του είναι οι γιοί του που ήλθαν εμπρός από την ανάπαυσή (του). Εξαιτίας αυτού, η δύναμή του κυβερνά στα έργα του, όμως η ανάπαυσή του είναι φανερή στους γιούς (του). Και θα βρεις ότι αυτό διεισδύει στην απεικόνιση. Και αυτό είναι το Εικονικό Πρόσωπο: κάνοντας τα έργα του με τη δύναμή του, γεννώντας όμως τους Υιούς του σε ανάπαυση.

94. Σε αυτό τον κόσμο οι δούλοι αναγκάζονται να δουλεύουν για τους ελεύθερους. Στην Κυριαρχία των Ουρανών οι ελεύθεροι να δρουν για να υπηρετούν τους δούλους: οι Υιοί του Νυμφώνα να υπηρετούν τους γιούς του γάμου. Οι Υιοί του Νυμφώνα έχουν ανάμεσά τους [ένα μόνο] όνομα, η ανάπαυση συμβαίνει αμοιβαία μεταξύ τους, είναι φτιαγμένοι να μην έχουν ανάγκες. […]

95. Η θεωρία [της απεικόνισης είναι συνείδη]ση με μεγαλοπρέπεια δόξας. [Αληθινά υπάρχει αθανα]σία μέσα σε εκείνους στον [Άγιο Νυμφώνα, που λαμβάνουν] τις δόξες εκείνων που [εκπληρώνονται].

96. [Αυτός που πέφτει] μέσα στο νερό (του Βαπτίσματος) δεν […] πέφτει σε θάνατο, [… γιατί] (ο Χριστός) θα τον λυτρώσει [μιας και έχει πάει] εμπρός —δηλαδή εκείνους που [κλήθηκαν να εκπληρωθούν] στο Όνομά του. Γιατί αυτός λέει: [Έτσι] να εκπληρώσουμε όλη τη δικαιοσύνη.

97. Eκείνοι που λένε πρώτα να πεθάνουν και (μετά) να ανέλθουν πλανώνται. Αν δεν λάβουν πρώτα την ανάσταση (όσο) ζούνε, δεν θα λάβουν τίποτα (όταν) πεθάνουν. Έτσι επίσης λέγεται σχετικά με το Βάπτισμα, (ότι) το Βάπτισμα είναι σπουδαίο, (γιατί) εκείνοι που το λαμβάνουν, να ζήσουν.

98. Ο Φίλιππος ο Απόστολος λέει: Ο Ιωσήφ ο Μαραγκός φύτεψε ένα άλσος επειδή είχε χρειαστεί ξύλο για την τέχνη του. Αυτός ο ίδιος έφτιαξε το σταυρό από τα δέντρα που είχε φυτέψει, και ο κληρονόμος του κρεμάστηκε σε εκείνο που είχε φυτέψει αυτός. Ο κληρονόμος του ήταν ο Ιεσιούα, όμως το φυτό ήταν ο σταυρός. Αλλά το δέντρο της ζωής είναι στο μέσο του παραδείσου —και το ελαιόδεντρο, από την καρδιά του οποίου ήλθε μέσω αυτού το Χρίσμα της ανάστασης.

99. Αυτός ο κόσμος καταβροχθίζει πτώματα —επιπλέον, εκείνοι που τρώνε σε αυτόν οι ίδιοι πεθαίνουν. Το αληθινό (πρόσωπο) καταναλώνει ζωή —επομένως όποιος τράφηκε με [την αλήθεια να μην] πεθάνει. Ο Ιεσιούα προήλθε από μέσα από εκείνο τον τόπο, και έφερε τροφή από εκεί. Και σε εκείνους τους οποίους ευχήθηκε έδωσε τις ζωές τους, για να μη χαθούν.

100. Ο Θεός [δημιούργησε] ένα κήπο-παράδεισο. Η ανθρωπότητα [έζησε στον] κήπο, [… αλλά] αυτοί δεν ήταν στην […] του Θεού στης […] καρδιάς τους […] δοσμένη επιθυμία. […] Αυτός ο κήπος [είναι ο τόπος] όπου θα μου ειπωθεί: [Μπορείς να τρως] αυτό ή να μην τρως [αυτό, σύμφωνα με την] επιθυμία σου. Αυτός είναι ο τόπος (όπου) θα καταναλώσω κάθε διαφορετικό (πράγμα) —εκεί, που είναι το δέντρο της γνώσης το οποίο σκότωσε τον Αδάμ. Όμως (σε) αυτό τον τόπο το δέντρο της ζωής έδωσε ζωή στην ανθρωπότητα. Το Τοrah ήταν το δέντρο. Αυτό έχει (την) ικανότητα στο ίδιο να απονέμει τη γνώση του καλού και του κακού. Αυτό ούτε τον θεράπευσε από το κακό ούτε τον διατήρησε στο καλό, αλλά μάλλον έγινε αιτία εκείνοι που το είχαν καταπιεί να πεθάνουν. Γιατί θάνατος προήλθε εξαιτίας του λόγου (του Τοrah): Τρώτε αυτό, αλλά μην τρώτε (εκείνο)!

101. Το Χρίσμα έγινε κύριο πάνω από το Βάπτισμα. Γιατί από το Χρίσμα ονομαζόμαστε Χριστικ(οί, και) όχι εξαιτίας του Βαπτίσματος. Και (αυτός) ονομάστηκε ο Χριστός εξαιτίας του Χρίσματος. Γιατί ο Πατέρας έχρισε τον Υιό, όμως ο Υιός έχρισε τους Αποστόλους, ακόμη οι Απόστολοι έχρισαν εμάς. Αυτός που έχει χριστεί τα έχει όλα —έχει την ανάσταση, το φως, το σταυρό, την Ιερή Πνεύμη. Ο Πατέρας το απένειμε πάνω σε αυτόν στο Νυμφώνα (και) αυτός έλαβε.

102. Ο Πατέρας ήταν στον Υιό, και ο Υιός στον Πατέρα. Αυτή είναι η Κυριαρχία των Ουρανών!

103. Καλώς λέει ο Κύριος: Μερικοί έχουν αποκτήσει την Κυριαρχία των Ουρανών γελώντας, και ήλθαν εμπρός [αγαλλιάζοντας από τον κόσμο]. Ο Χριστικός […] που έπεσε μέσα στο νερό ήλθε αμέσως εμπρός σαν κύριος πάνω σε όλα· επειδή αυτός [δεν θεώρησε (το βάπτισμα)] παιχνίδι, αλλά μάλλον περιφρόνησε αυτό [το μεταβλητό κόσμο για] την Κυριαρχία των Ουρανών. Εάν αυτός περιφρονεί (τον κόσμο) και τον περιγελά σαν παιχνίδι, αυτός [να] έλθει εμπρός γελώντας.

104. Επιπλέον, έτσι είναι σχετικά με τον Άρτο με το Δισκοπότηρο, και το Χρίσμα: υπάρχει ωστόσο ένα άλλο (ιερό μυστήριο) που υπερέχει πάνω από αυτά.

105. Το σύστημα άρχισε με μια αμαρτία, γιατί αυτός που το έφτιαξε είχε επιθυμήσει να το καταστήσει άφθαρτο και αθάνατο. Αυτός αποθαρρύνθηκε και δεν πραγματοποίησε τη φιλοδοξία (του). Γιατί δεν υπήρχε αφθαρσία του συστήματος, και δεν υπήρχε αφθαρσία αυτού που έχει φτιάξει το σύστημα. Γιατί δεν υπάρχει αφθαρσία των πραγμάτων αλλά μάλλον των Υιών, και κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει την αφθαρσία εκτός αν γίνει (ένας) Υιός. Όμως αυτός που είναι ανίκανος να λάβει, πόσο πολύ (περισσότερο) θα είναι ανίκανος να δώσει!

106. Το δισκοπότηρο της προσευχής περιέχει οίνο (και) περιέχει νερό. Αυτό ορίζεται ως ο τύπος του αίματος, πάνω στο οποίο δίνονται ευχαριστίες. Και αυτό είναι γεμάτο με την Ιερή Πνεύμη, και ανήκει στο ολοκληρωτικά Τέλειο Πρόσωπο. Όποτε το πίνουμε, να λαμβάνουμε το Τέλειο Πρόσωπο.

107. Το Ζωντανό Νερό είναι ένα σώμα. Είναι σωστό να ντυθούμε με το Ζωντανό Πρόσωπο. Εξαιτίας αυτού, (όταν) αυτός έρχεται να πέσει μέσα στο νερό γδύνει τον εαυτό του, για να μπορέσει να ντυθεί με εκείνο.

108. Ένα άλογο φυσικά γεννάει (ένα) άλογο, ένας άνθρωπος γεννάει (έναν) άνθρωπο, ένας θεός γεννάει (ένα) θεό. Έτσι είναι σχετικά με το Νυμφίο μέσα στη Νύμφη —[οι Υιοί τους] ήλθαν εμπρός στο Νυμφώνα. (Οι) Ιουδαίοι δεν είχαν προέλθει […] από τους Έλληνες, […] και [εμείς οι Χριστικοί δεν προερχόμαστε] από τους Ιουδαίους. […] Και αυτοί ονομάστηκαν […] η εκλεκτή γενιά της [Ιερής Πνεύμης] —ο Αληθινός Άνθρωπος και ο Υιός της Ανθρωπότητας και το σπέρμα του Υιού της Ανθρωπότητας. Αυτή η γενιά ονομάζεται αληθινή στον κόσμο. Αυτός είναι ο τόπος που είναι οι Υιοί του Νυμφώνα.

109. Το ζευγάρωμα συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο (όπως) άνδρας πάνω σε γυναίκα, ο τόπος της δύναμης (ενωμένος) με αδυναμία. Στην αιωνιότητα υπάρχει κάτι άλλο (με) την ομοιότητα του ζευγαρώματος, όμως τα ονομάζουμε με αυτά τα (ίδια) ονόματα. Όμως υπάρχουν άλλοι οι οποίοι υπερέχουν πέρα από κάθε όνομα που ονομάζεται, και (το οποίο) υπερβαίνει τη δύναμη. Γιατί (στον) τόπο που υπάρχει δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που είναι ανώτεροι σε δύναμη.

110. Το ένα δεν είναι, και το άλλο είναι —αλλά αυτά μαζί είναι αυτή η μόνη ενότητα. Αυτός είναι που δεν θα είναι δυνατό να έλθει σε (οποιονδήποτε) έχει τη σαρκική καρδιά.

111. Δεν είναι σωστό για όλους εκείνους που τα κατέχουν όλα να κατανοήσουν τους εαυτούς τους; Μερικoί πραγματικά, που δεν κατανoούν τους εαυτούς τους, να μην απολαύσουν εκείνα τα (πράγματα) τα οποία έχουν. Όμως εκείνοι που έχουν κατανοήσει τους εαυτούς τους να τα απολαύσουν.

112. Όχι μόνο να είναι ανίκανοι αυτοί να αρπάξουν το τέλειο πρόσωπο, αλλά να είναι ανίκανοι (ακόμη) και να τον δουν. Γιατί εάν τον δουν, θα τον αρπάξουν. Με κανένα άλλο τρόπο δεν θα μπορέσει να γεννηθεί κανείς από Αυτόν σε αυτή τη χάρη, εκτός αν ντυθεί με το Τέλειο Φως και υπάρχει πάνω σε αυτόν Τέλειο Φως. [Έτσι ντυμένος], να πάει [εμπρός από τον κόσμο]. Αυτό είναι ο τέλειος [Υιός του Νυμφώνα].

113. [Είναι σωστό] ότι φτιαχτήκαμε να γίνουμε [τέλεια πρόσωπα] πριν έλθουμε εμπρός [από τoν κόσμο]. Όποιος τα έχει λάβει όλα [χωρίς να γίνει κύριος] από αυτούς τους τόπους, θα [είναι ανίκανος να διαφεντεύσει] εκείνο τον τόπο· αλλά μάλλον να [πάει] εμπρός στη μεσότητα σαν ατελής. Μόνο ο Ιεσιούα ξέρει το πεπρωμένο αυτού .

114. Ο Άγιος είναι εξ’ ολοκλήρου ιερός, συμπεριλαμβάνοντας το σώμα του. Γιατί εάν λαμβάνει τον άρτο θα τον καθαγιάσει, ή το δισκοπότηρο, ή ό,τι άλλο λαμβάνει το εξαγνίζει. Και πώς δεν θα εξαγνίσει επίσης το σώμα;

115. Ο Ιεσιούα έχυσε μακριά το θάνατο τελειοποιώντας το νερό του Βαπτίσματος. Εξαιτίας αυτού, εμείς πραγματικά στελνόμαστε μέσα στο νερό —όμως όχι κάτω στο θάνατο, (παρά μόνο) για να χυθούμε μακριά από το πνεύμα του κόσμου. Όποτε φυσάει εκείνο, συμβαίνει ο χειμώνας του· (αλλά) όταν πνέει η Ιερή Πνεύμη, έρχεται το καλοκαίρι.

116. Όποιος γνωρίζει την αλήθεια ελευθερώνεται. Όμως αυτός που ελευθερώνεται δεν αμαρτάνει, γιατί ‘ο αμαρτωλός είναι δούλος της αμαρτίας’. Η Μητέρα είναι η αλήθεια, όμως η ένωση είναι η γνώση. Ο κόσμος ονομάζει ελευθερωμένους εκείνους στους οποίους είναι δεδομένο να μην αμαρτάνουν. Η γνώση της αλήθειας εξυψώνει τις καρδιές αυτών στους οποίους είναι δεδομένο να μην αμαρτάνουν. Αυτό είναι ό,τι τους ελευθερώνει και τους εξυψώνει πάνω από ολόκληρο τον τόπο. Όμως η αγάπη είναι εμπνευστική. Αυτός ωστόσο που έχει ελευθερωθεί μέσω της γνώσης σκλαβώνεται από αγάπη για αυτούς που δεν μπο-ρούν ακόμη να διατηρούν να είναι ελευθερωμένοι με γνώση. Όμως η γνώση τους καθιστά ικανούς, που τους ελευθερώνει.

117. Η αγάπη [δεν παίρνει] τίποτα, γιατί πώς [(μπορεί) να πάρει οτιδήποτε όταν τα πάντα] της ανήκουν; Αυτή δεν [λέει ‘Αυτό είναι δικό μου’] ή ‘(Εκείνο) είναι δικό μου’, [αλλά μάλλον λέει] ‘Αυτά είναι δικά σου.’

118. Η πνευματική αγάπη είναι [αληθινά] οίνος με ευωδία· όλοι εκείνοι που χρίονται με αυτή την απολαμβάνουν. Όσο οι χρισμένοι παραμένουν, την απολαμβάνουν (επίσης) εκείνοι που στέκονται δίπλα τους. (Αλλά) εάν αυτοί που χρίζονται με το Χρίσμα παύσουν να τους ευαγγελίζουν (και) αναχωρήσουν, (τότε) εκείνοι που δεν χρίζονται (αλλά) μόνο στέκονται δίπλα παραμένουν ακόμη στο (δικό τους) μίασμα. Ο Σαμαρίτης δεν έδωσε τίποτα στον πληγωμένο (άνδρα), εκτός από οίνο με αλοιφή —και θεράπευσε τις πληγές, εφόσον ‘η αγάπη εξιλεώνει για πλήθος από αμαρτίες.’

119. Εκείνoι τους οποίους θα γεννήσει η γυναίκα μοιάζουν σε αυτόν τον οποίο αγαπάει. Εάν (είναι) ο άντρας της, μοιάζουν στον άντρα της· εάν είναι ο μοιχός, μοιάζουν στο μοιχό. Συχνά, αν υπάρχει (μια) γυναίκα (που) ξαπλώνει με το σύζυγό της από καταναγκασμό, όμως η καρδιά της είναι με το μοιχό και συνηθίζει να ζευγαρώνει με αυτόν (τότε, επίσης) αυτός τον οποίο φέρνει γεννώντας μοιάζει στο μοιχό. Όμως εσείς που είσαστε με τον Υιό του Θεού —μην αγαπάτε τον κόσμο, αλλά μάλλον αγαπήστε τον Κύριο, ώστε εκείνοι που θα γεννηθούν να μην έλθουν να μοιάσουν στον κόσμο, αλλά μάλλον να έλθουν να μοιάσουν στον Κύριο.

120. Ο άνθρωπος φυσικά ενώνεται με τον άνθρωπο, το άλογο ενώνεται με το άλογο, ο γάιδαρος ενώνεται με το γάιδαρο· τα είδη ενώνονται φυσικά με τα όμοιά τους είδη. Έτσι το Πνεύμα, φυσικά ενώνεται με το Πνεύμα, και ο Λόγος κοινωνεί με το Λόγο, [και το] Φως κοινωνεί [με το Φως. Εάν εσύ] γίνεις ανθρώπινος, (τότε) [η ανθρωπότητα να] σε αγαπήσει· αν γίνεις [πνευματικός], (τότε) το Πνεύμα να κοινωνήσει με σένα· αν γίνεις λογικός, (τότε) ο Λόγος να κοινωνήσει με σένα· αν γίνεις διαφωτισμένος, (τότε) το Φως να κοινωνήσει με σένα· αν υπερβείς, (τότε) το Υπερβατικό να αναπαυτεί πάνω σου. (Αλλά) αν συνηθίζεις να γίνεσαι (σαν ένα) άλογο ή γαϊδούρι ή μοσχάρι ή σκύλο ή πρόβατο ή άλλο από τα θηρία (τα οποία είναι) στην ύπαιθρο και κατώτερα, (τότε) ούτε η ανθρωπότητα, ούτε το Πνεύμα ούτε ο Λόγος ούτε το Φως ούτε εκείνα από πάνω, ούτε εκείνα μέσα σου θα μπορέσουν να σε αγαπήσουν. Αυτά δεν θα μπορέσουν να αναπαυτούν σε σένα, και η κληρονομιά σου δεν θα είναι μεταξύ αυτών.

121. Αυτός που σκλαβώνεται χωρίς τη θέλησή του θα μπορέσει να ελευθερωθεί. Αυτός που έχει ελευθερωθεί με τη χάρη του κυρίου του, και έχει πουλήσει τον εαυτό του (πίσω) στη δουλεία, να μη μπορέσει πια να ελευθερωθεί.

122. Η καλλιέργεια μέσα στον κόσμο είναι μέσω τεσσάρων ειδών —(σοδειές) συλ-λέγονται μέσα στη σιταποθήκη μέσω εδάφους και νερού και ανέμου και φωτός. Και η καλλιέργεια από το Θεό γίνεται παρόμοια μέσω τεσσάρων: μέσω πίστης και ελπίδας και συμπόνοιας και γνώσης. Έδαφός μας είναι η πίστη στο οποίο ριζώνουμε· το νερό είναι η ελπίδα μέσω του οποίου τρεφόμαστε· ο άνεμος είναι η συμπόνοια μέσω του οποίου αναπτυσσόμαστε· όμως το φως είναι η γνώση μέσω του οποίου ωριμάζουμε.

123. Η χάρη προκαλεί [την ταπεινή ψυχή του] ατόμου της γης να κυριαρχήσει [πάνω σε …] ό,τι είναι πάνω από τον ουρανό. Αυτοί [έλαβαν] μέσω [Αυτού που] είναι μακάριος· αυτό με το δικό του [Λόγο ανυψώνει αληθινά] τις ψυχές τους.

124. Αυτό είναι ο Ιεσιούα ο Χριστός —αυτός γοήτευσε ολόκληρο τον τόπο και δεν επιβάρυνε κανέναν. Επομένως, μακάριο είναι το τέλειο άτομο αυτού του είδους· γιατί αυτό είναι ο Λόγος.

125. Ρωτάτε εμάς σχετικά με αυτόν, όσον αφορά αυτό είναι δύσκολο (να προσ-παθήσουμε να τον περιγράψουμε) πιστά. Πώς να μπορέσουμε εμείς, να πετύχουμε σε αυτό το μεγάλο (έργο);

126. Πώς θα απονείμει αυτός ανάπαυση στον καθένα; Πρώτα από όλα, δεν είναι σωστό να λυπήσει κανέναν —είτε μεγάλο ή μικρό, είτε άπιστο ή πιστό. Έπειτα, να παρέχει ανάπαυση για εκείνους που ησυχάζουν ανάμεσα στους καλούς. Υπάρχουν μερικοί των οποίων προνόμιο είναι, να παρέχουν ανάπαυση για εκείνους που είναι ιδανικοί. Αυτός που κάνει καλό δεν μπορεί από τον εαυτό του, να δώσει ανάπαυση σε αυτούς, γιατί αυτός δεν έρχεται από τη (δική) του θέληση. Όμως ούτε να τους λυπήσει μπορεί, γιατί δεν τους θλίβει. Αλλά αυτός που είναι ιδανικός μερικές φορές τους προκαλεί στενοχώρια —όχι ότι είναι αυτός έτσι (στενόχωρος), αλλά μάλλον είναι η (δική) τους πονηρία η οποία τους προκαλεί θλίψη. Αυτός που είναι φυσικός δίνει χαρά σε αυτόν που είναι καλός —όμως από αυτό κάποιοι λυπούνται τρομερά.

127. Ένας νοικοκύρης απέκτησε τα πάντα —είτε γιο ή δούλο ή βοοειδή ή σκύλο ή γουρούνι, είτε σιτάρι ή κριθάρι ή άχυρο ή σανό ή [κόκκαλα] ή κρέας (ή) βελανίδια. Όμως αυτός (ήταν) σοφός και ήξερε την τροφή του κάθε [ενός]. Πραγματικά μπροστά στους γιούς έβαλε ψωμί με [ελαιόλαδο και κρέας· μπροστά] στους σκλάβους έβαλε ρετσινόλαδο με δημητριακά· και μπροστά στα βόδια [έβαλε κριθάρι] με άχυρο και σανό· στα σκυλιά έριξε κόκκαλα· όμως μπροστά στα [γουρούνια] πέταξε βελανίδια και κόρες από ψωμί. Έτσι είναι με το Μαθητή του Θεού —εάν είναι σοφός, είναι παρατηρητικός γύρω από τη Μαθητεία. Οι σωματικές μορφές δεν θα τον εξαπατήσουν, αλλά μάλλον έτσι θα παρατηρήσει τη διάθεση της ψυχής του καθενός, για να μιλήσει μαζί του. Στον κόσμο υπάρχουν πολλά ζώα φτιαγμένα με ανθρώπινη μορφή —αυτά είναι συνηθισμένος να τα γνωρίζει. Στα γουρούνια πραγματικά θα πετάξει βελανίδια· όμως στα βοοειδή θα ρίξει κριθάρι με άχυρο και σανό· στα σκυλιά θα ρίξει κόκκαλα· στους σκλάβους θα δώσει το στοιχειώδες · στους Υιούς θα παρουσιάσει το τέλειο.

128. Υπάρχει ο Υιός της Ανθρωπότητας και υπάρχει ο Εγγονός της Ανθρωπότητας. Ο Κύριος είναι ο Υιός της Ανθρωπότητας, και ο Εγγονός της Ανθρωπότητας είναι αυτός που δημιουργείται μέσω του Υιού της Ανθρωπότητας. Ο Υιός της Ανθρωπότητας έλαβε από το Θεό την ικανότητα να δημιουργεί· (ο Θεός μόνο) έχει την ικανότητα να γεννά.

129. Εκείνο που δημιουργείται είναι ένα δημιούργημα, εκείνο που γεννιέται είναι ένας απόγονος. Ένα δημιούργημα δεν μπορεί να γεννήσει, (αλλά) ένας απόγονος μπορεί να δημιουργήσει. Ακόμη αυτοί λένε ότι το δημιούργημα γεννάει. Όμως, ο απόγονός του είναι ένα δημιούργημα. Επομένως οι απόγονοι (ενός ατόμου) δεν είναι γιοί του, αλλά μάλλον είναι (Υιοί) του [Θεού].

130. Αυτός που δημιουργεί εργάζεται φανερά, και αυτός ο ίδιος επίσης είναι φανερός· αυτός που γεννά [ενεργεί] στα [κρυφά], και [κρύβει τον εαυτό του από] την απεικόνιση [των άλλων]. (Έτσι επίσης) ο Δημιουργός [πραγματικά] δημιουργεί ορατά, όμως όταν γεννάει, Αυτός [γεννάει τους] Υιούς στα κρυφά.

131. Ούτε [ένας θα μπορεί] να ξέρει ποιά μέρα ζευγαρώνουν μεταξύ τους [ο άνδρας] και η γυναίκα, εκτός μόνο από τους ίδιους. Γιατί στον κόσμο ο γάμος είναι ένα μυστήριο για εκείνους που έχουν πάρει σύζυγο. Εάν ο γάμος από ασέλγεια (!) είναι κρυφός, πόσο πολύ περισσότερο είναι ο Άψογος Γάμος ένα αληθινό ιερό μυστήριο! Αυτό δεν είναι σαρκικό αλλά μάλλον αγνό, δεν είναι λάγνο αλλά μάλλον συμπονετικό, δεν είναι του σκοταδιού ή της νύχτας αλλά μάλλον της μέρας και του Φωτός. Ένας γάμος ο οποίος επιδεικνύεται γίνεται μοιχεία· και η νύφη έχει διαπράξει μοιχεία όχι μόνο αν λάβει το σπέρμα ενός άλλου άνδρα, αλλά ακόμη κι αν διαφύγει από τον κοιτώνα και γίνει αντιληπτή. Ας εκδηλώνει τον εαυτό της μόνο στον πατέρα της και στη μητέρα της και στο φίλο του γαμπρού και στους υιούς του γαμπρού! Σε αυτούς είναι δεδομένο να μπαίνουν καθημερινά μέσα στο νυμφικό κοιτώνα. Όμως όσο για τους άλλους, ας φτάσουν να λαχταρούν ακόμη και να ακούσουν τη φωνή της και να χαρούν την ευωδιά (της), και ας τρέφονται όπως τα σκυλιά από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι! (Εκείνοι) που είναι από το Νυμφίο μέσα στη Νύμφη ανήκουν στο Νυμφώνα. Κανείς δεν θα μπορέσει να δει το Νυμφίο με τη Νύμφη εκτός εάν γίνει αυτό.

132. Όταν ο Αβραάμ είχε [αγαλλιάσει] βλέποντας αυτό που ήταν να δει, περιέτμησε τη σάρκα της ακροβυστίας —δείχνοντάς μας ότι είναι σωστό να απαρνηθούμε τη σάρκα [που σχετίζεται με] αυτό τον κόσμο.

§133. [… Όσο καιρό] τα εντόσθια του ατόμου εσωκλείονται, το άτομο ζει. Εάν τα εντόσθιά του εκτίθενται (και) ξεκοιλιάζεται, το άτομο θα πεθάνει. Έτσι επίσης με το δέντρο: αυτό βλασταίνει φυσικά και ευδοκιμεί όσο η ρίζα του καλύπτεται, (αλλά) αν η ρίζα του εκτίθεται το δέντρο μαραίνεται. Έτσι είναι με κάθε τί γεννημένο στον κόσμο, όχι μόνο με τα φανερά αλλά επίσης με τα καλυμμένα. Γιατί εφόσον η ρίζα του κακού κρύβεται, αυτό είναι δυνατό· όμως αν αναγνωρίζεται καταστρέφεται (και) χάνεται όταν εκτίθεται. Να γιατί ο Λόγος (Ιωάννης ο Βαπτιστής!) λέει ‘Ήδη η αξίνα έχει φτάσει στη ρίζα των δέντρων!’ Αυτό δεν θα κλαδέψει (απλά), γιατί εκείνο το οποίο κλαδεύεται φυσικά βλασταίνει πάλι. Αλλά μάλλον η αξίνα εμβαθύνει στο έδαφος (και) ξεριζώνει. Όμως ο Ιεσιούα τράβηξε τη ρίζα από ολόκληρο τον τόπο, αλλά οι άλλοι (είχαν κάνει έτσι) μόνο κατά μέρος. Εμείς οι ίδιοι επίσης —καθένας μας, ας εμβαθύνει στη ρίζα του κακού που είναι μέσα του (και) ας ξεριζώσει τη ρίζα του από τη δική του καρδιά! Όμως αυτό θα ξεριζωθεί μόνο αν το αναγνωρίσουμε. Αλλά εάν δεν είμαστε ενήμεροι για αυτό, παίρνει ρίζα μέσα μας και παράγει τους καρπούς του στις καρδιές μας. Γίνεται το ίδιο αφέντης πάνω μας (και) εμείς μετατρεπόμαστε σε δούλους του. Αιχμαλωτιζόμαστε, που μας εξαναγκάζει να κάνουμε αυτό που δεν θέλουμε (και) να [μην] κάνουμε αυτό που θέλουμε. Είναι ισχυρό μέχρι να το αναγνωρίσουμε. Ενώ είναι υποσυνείδητο, αυτό πραγματικά προτρέπει.

§134. Άγνοια είναι η μητέρα από [κάθε κακό· και] (η ίδια) η άγνοια απορρέει από [πλάνη]. Εκείνα τα πράγματα που προέρχονται από [άγνοια] ούτε ήταν ούτε [είναι] ούτε θα είναι [ανάμεσα στα φιλαλήθη. Όμως] θα τελειοποιηθούν όταν η αλήθεια αποκαλυφτεί ολόκληρη. Γιατί η αλήθεια είναι όπως η άγνοια —αν κρύβεται αναπαύεται μέσα στον εαυτό της, όμως αν αποκαλύπτεται αναγνωρίζεται. (Η αλήθεια) είναι ένδοξη στο ότι επικρατεί πάνω στην άγνοια και ελευθερώνει από την πλάνη. Ο Λόγος λέει ‘Εσείς να γνωρίσετε την αλήθεια (και) η αλήθεια θα σας ελευθερώσει!’ Η άγνοια αιχμαλωτίζει (αλλά) η γνώση είναι ελευθερία. Γνωρίζοντας την αλήθεια, να βρούμε τους καρπούς της αλήθειας μέσα στις καρδιές μας. Ζευγαρώνοντας με αυτή, να λάβουμε την εκπλήρωσή μας.

135. Στο παρόν έχουμε την εκδήλωση της δημιουργίας. Αυτοί λένε ότι τα (ορατά όντα) είναι τα ισχυρά τα οποία είναι αξιοσέβαστα, όμως τα αόρατα είναι τα αδύναμα τα οποία είναι περιφρονημένα. (Αλλά) η αλήθεια είναι ότι τα ορατά όντα είναι έτσι αδύναμα και κατώτερα, ενώ τα αόρατα είναι τα ισχυρά και αξιοσέβαστα.

136. Όμως τα μυστήρια της αλήθειας αποκαλύπτονται, συγκροτημένα σε τυπική απεικόνιση. Αλλά ο Κοιτώνας κρύβεται —είναι ο Άγιος μέσα στην Αγιότητα.

137. Το καταπέτασμα (του Ναού) πραγματικά αρχικά απέκρυψε ότι ο Θεός κυβερνάει τη δημιουργία. Όμως (μόλις) το καταπέτασμα σχίστηκε και τα πράγματα μέσα σε αυτό αποκαλύφθηκαν, τότε αυτό το σπίτι πρόκειται να εγκαταλειφθεί (και) να ερημωθεί, επιπλέον ακόμη να καταστραφεί. Όμως ολόκληρη η Θεότητα αποχώρισε από αυτούς τους τόπους (οι οποίοι) δεν είναι μέσα στα άγια των αγίων, γιατί (η Θεότητα) δεν ήταν δυνατό να ενωθεί (εκεί) με το Φως ούτε να ενωθεί με την άψογη πληρότητα. Αλλά μάλλον έπρεπε να είναι κάτω από τα φτερά του σταυρού [και στην] αγκαλιά του.

138. Αυτή η κιβωτός να είναι η σωτηρία μας όταν ο κατακλυσμός από νερό τους έχει κατακλύσει.

139. Εάν κάποιοι είναι στη φυλή της ιεροσύνης, σε αυτούς να επιτραπεί να μπούνε μέσα στο καταπέτασμα (του Ναού) μαζί με τον Ανώτερο Ιερέα. Επομένως το καταπέτασμα δεν σχίστηκε μόνο στην κορυφή, αλλιώς αυτό θα είχε ανοιχτεί μόνο για εκείνους που είναι επάνω· ούτε σχίστηκε μόνο στον πάτο, αλλιώς θα είχε αποκαλυφθεί μόνο σε εκείνους που είναι κάτω. Αλλά μάλλον αυτό σχίστηκε από την κορυφή προς τον πάτο. Εκείνοι που είναι επάνω άνοιξαν σε εμάς που είμαστε κάτω, για να μπορέσουμε να μπούμε στο μυστικό της αλήθειας.

140. Αυτή η ενδυνάμωση είναι πραγματικά άριστη. Όμως εμείς να μπούμε εκεί μέσα με καταφρονημένους τύπους και αδυναμίες. Αυτά είναι πραγματικά ταπεινά στην παρουσία της τέλειας δόξας. Υπάρχει δόξα που υπερβαίνει τη δόξα, υπάρχει δύναμη η οποία υπερβαίνει τη δύναμη. Επομένως οι τέλειοι έχουν ανοίξει σε εμάς με τα μυστικά της αλήθειας. Επιπλέον, οι Άγιοι των αγιοτάτων έχουν αποκαλυφθεί, και ο Κοιτώνας μας έχει προσκαλέσει μέσα.

141. Όσο το κακό είναι πραγματικά καλυμμένο, αυτό (παραμένει) ισχυρό, όχι ακόμη εξαγνισμένο πραγματικά από τη μέση του σπόρου της Ιερής Πνεύμης. (Έτσι) αυτοί αιχμαλωτίζονται από την καταπίεση. Όμως όταν το Τέλειο Φως αποκαλυφθεί, τότε αυτό θα χυθεί εμπρός πάνω στον καθένα και όλοι εκείνοι μέσα σε αυτό να λάβουν το Χρίσμα. Μετά οι δούλοι να ελευθερωθούν [και] οι αιχμάλωτοι να λυτρωθούν.

142. ‘[Κάθε] φυτό το οποίο δεν το έχει φυτέψει ο ουράνιος Πατέρας μου [να] ξεριζωθεί.’ Εκείνοι που αποχωρίζονται να ζευγαρώσουν (και) [τα κενά] να συμπληρωθούν. Καθένας που [μπαίνει] στον Κοιτώνα να γεννιέται στο Φως. Γιατί αυτοί [δεν γεννιούνται] με τον τρόπο των γάμων τους οποίους [δεν] βλέπουμε, (οι οποίοι) θεσπίζονται από τη νύχτα, η φωτιά (των οποίων) [φεγγοβολάει] στο σκοτάδι (και μετά) σβήνεται. Αλλά μάλλον τα Ιερά Μυστήρια αυτού του Γάμου ολοκληρώνονται στη μέρα και στο φως. Ούτε εκείνη η μέρα ούτε το φως της δύουν ποτέ.

143. Εάν κάποιος γίνει Υιός του Νυμφώνα, αυτός να λάβει το Φως. Εάν κανείς δεν το λάβει σε αυτούς τους τόπους, δεν θα μπορέσει να το εξασφαλίσει στον άλλο τόπο. Αυτός που έχει λάβει εκείνο το Φως να μην γίνεται αντιληπτός, ούτε να μπορέσουν να τον αρπάξουν· ούτε να μπορέσει κανείς να τον ενοχλήσει, ένα τέτοιο χαρακτήρα, ακόμη κι αν κοινωνικοποιείται στον κόσμο. Και επιπλέον, (όταν) αφήνει τον κόσμο ήδη έχει λάβει την αλήθεια μέσω της απεικόνισης. Ο κόσμος έχει γίνει αιωνιότητα, επειδή η πλήρωση είναι για αυτόν το αιώνιο. Και αυτό αποκαλύπτεται έτσι σε αυτόν ατομικά —όχι κρυμμένο στο σκοτάδι (ή) τη νύχτα, αλλά μάλλον κρυμμένο σε μια Τέλεια Ημέρα και ένα Άγιο Φως.

 

http://www.metalog.org/files/philip.html

Κανένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Ακολουθήστε μας στο Google Plus