Αγάπη – Η Αγγελική Αναγνώστου στον EoellasRadio 9η εκπομπή (βίντεο)

Αγάπη
Η ένατη (9^η) εκπομπή της Αγγελικής Αναγνώστου στο Ραδιόφωνο του Ερευνητικού Οργανισμού Ελλήνων (Ε. Ο. Ε.), με τίτλο:
“Το Χρονικό της Αλήθειας”

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΕΚΠΟΜΠΗΣ

Γεια σας

Το σημερινό θέμα της εκπομπής είναι η Αγάπη…
Αφού στις προηγούμενες εκπομπές αναλύσαμε την φύση του υλικού ανθρώπου, νομίζω ότι είναι ώρα να ερευνήσουμε τι ακριβώς είναι η Αγάπη και να εξετάσουμε τι μπορεί να εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε: «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν»…

Πριν ξεκινήσουμε την ανάλυση του θέματος, θα πρέπει αρχικά να καθορίσουμε την βάση πάνω στην οποία θα τοποθετήσουμε την έννοια της αγάπης.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν μια συγκεκριμένη άποψη σχετικά με τον κόσμο στον οποίο ζούμε και σύμφωνα με αυτή την άποψη εξετάζουν τα διάφορα θέματα.

Αν λοιπόν δεν καθορίσουμε πρωτίστως τα χαρακτηριστικά της ιδεολογικής μας βάσης, δεν θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε επαρκώς το θέμα μας.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις που κάναμε στις προηγούμενες εκπομπές καταλήξαμε πως η δημιουργία αυτού του κόσμου είναι ένα Μάτριξ- φυλακή, όπου ο Πλάτωνας τον τοποθετεί μέσα σε ένα σκοτεινό σπήλαιο.

Μέσα σ’ αυτό το Μάτριξ βρίσκεται παγιδευμένος ο Πνευματικός άνθρωπος, όμηρος σκοτεινών δυνάμεων που τα απόκρυφα Ευαγγέλια αποκαλούν «άρχοντες».

Αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις έχουν περιβάλλει τον Πνευματικό άνθρωπο, με ενεργειακά σώματα τα οποία του δημιουργούν ισχυρές εξαρτήσεις μ’ αυτόν τον εικονικό κόσμο, ώστε να παραμένει αιώνια δέσμιος σ’ αυτόν.

Καθορίζοντας λοιπόν αυτή την Ιδέα ως βάση μας, θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε το θέμα της «αγάπης»

Σήμερα όλο και πληθαίνουν οι φωνές των επιστημόνων που ισχυρίζονται ότι ο κόσμος μας είναι μια προσομοίωση δημιουργημένη από κάποια υπερόντα. Η προσομοίωση είναι η μίμηση της πραγματικότητας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η προσομοίωση είναι η απλοποίηση της πραγματικότητας.

Μερικοί από τους υποστηρικτές αυτής της ιδέας είναι:
―Ο John Gribbin αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Sussex,
―ο Martin Savage Πυρηνικός φυσικός στο Πανεπιστημίο της Ουάσιγκτον,
―ο Nick Bostrom, καθηγητής φιλοσοφίας της Οξφόρδης,
―ο Neil deGrasse Tyson διευθυντής στο Πλανητάριο Χέιντεν της Νέας Υόρκης.
―Ο Elon Reeve Musk μηχανολόγος μηχανικός ηγετικό στέλεχος στις εταιρείες SpaceX, Tesla Motors και SolarCity.

Όμως το ότι ο κόσμος μας είναι ένα αντίγραφο του πραγματικού, δεν το ισχυρίζονται μόνο οι επιστήμονες, αλλά το επιβεβαιώνει και ο Πλάτωνας στο έργο του Τίμαιος, λέγοντας:

«Μόλις ο δημιουργός είδε τον κόσμο ζωντανό να κινείται, καθιστάμενο ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΘΕΩΝ, εθαύμασε και ευχαριστημένος σκέφτηκε να κάνει τον κόσμο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΜΟΙΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ.

Εφ’ όσον λοιπόν το πρότυπο τυγχάνει ον ζωντανό και αιώνιο, τέτοιον επεχείρησε να κάνει, όσο μπορούσε καλύτερα, και τον κόσμο που δημιουργούσε.

Η φύσις όμως του ζωντανού εκείνου προτύπου, ετύγχανε να είναι αιώνιος, και τούτο το στοιχείο ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΝ να το μεταδώσει ολοκληρωτικά στον δημιουργημένο κόσμο.

Διανοείται λοιπόν, να κάνει τον κόσμο μια μορφή ΚΙΝΗΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ και διακοσμώντας συγχρόνως τον ουρανό, δημιουργεί μια εικόνα κινούμενη της σταθεράς και αιωνίου αιωνιότητος, αιώνια και αυτή κινούμενη σύμφωνα με τους νόμους των αριθμών»

Και συμπληρώνω πως Γι’ αυτό ο Πλάτων χαρακτήρισε τον θεό/δημιουργό ως μέγα γεωμέτρη με την γνωστή του φράση «θεός αεί Γεωμετρεί»

Όπως λοιπόν όλος ο κόσμος μας είναι ένα αντίγραφο του αληθινού, έτσι είναι και ο υλικός άνθρωπος· ένα ολόγραμμα, μια κινούμενη εικόνα του πνευματικού αληθινού ανθρώπου.
Αν αυτό γίνει κατανοητό, τότε θα ακολουθήσει και η συνειδητοποίηση πως και τα συναισθήματά μας, είναι και αυτά εικόνες των πραγματικών και πολύ περισσότερο η Αγάπη.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη θέση, η συναισθηματική αγάπη, είναι ένα ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ της πραγματικής.

Το Ευαγγέλιο του Φιλίππου έχει ένα πολύ ενδιαφέρον εδάφιο που νομίζω θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
Λέει λοιπόν:

«Υψηλές πνευματικές δυνάμεις (ο Άρχων) θέλησαν να εξαπατήσουν τον (Ουράνιο) Άνθρωπο, διότι είδαν να έχει γεννηθεί μέσα Του καλοσύνη.

Πήραν το όνομα που υποδεικνύει την καλοσύνη και το έδωσαν σε αυτό που δεν ήταν.

Οι λέξεις γίνανε απατηλές και από τότε αποδίδονται σε ό,τι είναι χωρίς υπόσταση και χωρίς καλοσύνη.

Αλλοτριώνουν με ψευδαισθήσεις και προσχήματα, κάνουν τον ελεύθερο άνθρωπο, σκλάβο».

Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας αυτό το απόσπασμα, τότε ίσως θα πρέπει να προβληματιστούμε αν αυτό που εμείς οι υλικοί άνθρωποι ονομάζουμε αγάπη είναι πραγματικά Αγάπη, ή μήπως πήραμε το όνομα που υποδεικνύει την αγάπη και το δώσαμε σε κάτι που δεν ήταν.

Έχουμε λοιπόν μια ίδια λέξη, για δύο εντελώς αντίθετες έννοιες, με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά: Μία συναισθηματική και μια πνευματική κατάσταση.

Τι στιγμή μάλιστα που ολόκληρος ο κόσμος μας είναι μια προσομοίωση του αληθινού, γιατί θα πρέπει η αποκαλούμενη —από τους ανθρώπους— «αγάπη» να είναι η αληθινή και όχι μια προσομοίωση και αυτή, της πραγματικής?

Προτού όμως περάσουμε στην ανάλυση για το τι πραγματικά μπορεί να είναι η Αγάπη, θα πρέπει να διαπιστώσουμε τι είναι αυτό το «κάτι» που εμείς οι άνθρωποι του δανείσαμε το όνομα της αγάπης· κάνοντας κάποιες διαπιστώσεις, και εξετάζοντας μερικά βασικά στοιχεία, χρήσιμα στην ανάλυσής μας.

Όμως για να μην μπερδευτούμε αφού μιλάμε για δύο διαφορετικές καταστάσεις με το ίδιο όνομα, θα πρέπει να τις διαχωρίσουμε με κάποιο χαρακτηριστικό επίθετο για την κάθε μια, περιγράφοντάς την μία ως «εικονική ή συναισθηματική ή ενεργειακή αγάπη» και την άλλη ως «πραγματική ή πνευματική».

Η Ανάγκη

Οι αρχαίοι σοφοί, έλεγαν πως η Ανάγκη είναι ο βασικός νόμος της φύσης και το φυσικό αίτιο από το οποίο προέκυψαν τα πάντα.
Ο Θαλής είχε πει την ανάγκη, αμετάτρεπτη δύναμη που κυριαρχεί πάνω στα πάντα.
Ο Πυθαγόρας πίστευε πως η Ανάγκη περικυκλώνει τον κόσμο.
Ο Ορφέας χαρακτήριζε την Ανάγκη ως τον ένα και βασικό νόμο, από τον οποίο απορρέουν όλοι οι υπόλοιποι.

Η Ανάγκη λοιπόν είναι αυτή που κυβερνά όχι μόνο όλη τη δημιουργία, αλλά και αυτόν τον άνθρωπο. Άρα σίγουρα και αυτό το «κάτι» που αποκαλούμε εικονική αγάπη καθορίζεται σε σχέση με το μέγεθος της ανάγκης μας. Πολλές φορές μάλιστα η ίδια η ανάγκη μπορεί να οδηγεί έναν άνθρωπο στην αποκαλούμενη αγάπη, και άλλες φορές να τον απομακρύνει από αυτήν.

Η ανάγκη του ανθρώπου περιστρέφεται πάντα γύρω από το «εγώ» του.

Ο άνθρωπος ζει για το «εγώ» του και με το «εγώ» του, αφού η υλική του φύση έτσι λειτουργεί.
Όσο όμως το «εγώ» υπάρχει, η πραγματική αγάπη απουσιάζει.

Ένας ενήλικας έχει ανάγκη αυτό το αντίγραφο της αγάπης επειδή μέσω αυτής καλύπτει τα ενεργειακά και συναισθηματικά του κενά.

Ένα παιδί πάλι, έχει ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη ―από την επονομαζόμενη αγάπη του περιβάλλοντός του— επειδή μέσω αυτής, θωρακίζει το συναισθηματικό-αστρικό του σώμα.

Έτσι προκειμένου ένας άνθρωπος να πάρει αυτή την ενεργειακή αγάπη που έχει ανάγκη, γνωρίζει πως θα πρέπει κι εκείνος με τη σειρά του να δώσει κάτι. Ως εκ τούτου δημιουργείται ένα είδος ενεργειακής συναλλαγής, για την κάλυψη ―των πάσης φύσεως αναγκών― πάνω στην οποία στηρίζονται η φιλία, ο έρωτας, η συντροφικότητα και γενικά όλες οι ευνοϊκές σχέσεις των ανθρώπων.

Το συναίσθημα- Αστρικό σώμα

Ο όρος της «εικονικής αγάπης» περικλείει ένα σύνολο θετικών συναισθημάτων τα οποία ΠΑΝΤΑ, είναι υποκείμενα στην περιοδικότητα, που ανά πάσα στιγμή, δίνουν τη θέση τους σ’ ένα αρνητικό δίδυμο συναίσθημα. (π.χ. στον θυμό, στη ζήλεια, στην απαίτηση ή στην κτητικότητα).

Αυτό είναι φυσικό, επειδή το σήμα κατατεθέν αυτού του κόσμου είναι η διττότητα.

Κάθε συναίσθημα λοιπόν, είναι υποκείμενο σε περιοδικότητα, δηλαδή σε ταλάντωση.

Τον ίδιο άνθρωπο μπορεί την μια στιγμή να τον θεωρούμε φίλο μας και να τον αγαπάμε, αλλά μόλις αυτός θίξει ένα μέρος του εαυτού μας, τότε αλλάζουν και τα αισθήματά μας γι’ αυτόν.

Κάθε συναισθηματική εκδήλωση της εικονικής αγάπης συμπλέκεται παράλληλα μαζί με άλλα συναισθήματα. Αυτά με την αυτογνωσία μπορεί ο άνθρωπος να τα διακρίνει και τότε θα διαπιστώσει πως η συναισθηματική αγάπη ποτέ δεν βρίσκεται μόνη της, αλλά συνοδεύεται πάντα και από κάποιο άλλο συναίσθημα.

Συναντάμε λοιπόν αυτή την εικονική αγάπη, άλλοτε μαζί με απαίτηση, άλλοτε μαζί με κτητικότητα, άλλοτε με φόβο, άλλοτε με ανασφάλεια, άλλοτε με βόλεμα, άλλοτε με υποχρέωση, άλλοτε με εγωισμό … και ο κατάλογος των συνοδευτικών συναισθημάτων δεν έχει τέλος΄

Επειδή όπως λέει και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος:

Ό,τι είναι γεννημένο είναι γεμάτο από πάθη, αφού και αυτή η γέννηση είναι ένα πάθος. Και όσο υπάρχει πάθος, δεν υπάρχει αγαθό.

Τα συναισθήματα εκδηλώνονται κυρίως, σε ενεργειακό επίπεδο, με διαφορετικής δόνησης ενέργειες για το κάθε συναίσθημα, ως τα φυσικά παράγωγα του ανθρώπου.

Η ανθρώπινη υλιστική αγάπη, προκειμένου να εκφραστεί συναισθηματικά, διέρχεται μέσα από το υλικό, αλλά και το ενεργειακό, (αστρικό) σώμα, όπου με αόρατους ενεργειακούς συνδέσμους ‒σαν με αόρατα νήματα‒ συνδέει τον άνθρωπο με κάθε «αγαπημένο» του.

Όταν αυτά τα ενεργειακά νήματα σύνδεσης ―για οποιονδήποτε λόγο― κοπούν, τότε δημιουργείται ο συναισθηματικός πόνος με βασικό χαρακτηριστικό, το ενεργειακό άδειασμα. Όσο πιο δυνατή είναι μια ανθρώπινη σχέση, τόσο πιο γερά είναι και αυτά τα ενεργειακά «νήματα», που οι άνθρωποι τα συγχέουν με την «αγάπη».

Αυτό συμβαίνει επειδή μέσω αυτών των ενεργειακών νημάτων, οι άνθρωποι τροφοδοτούνται ενεργειακά, καλύπτοντας τα συναισθηματικά κενά τους.

Έτσι, όταν συναντήσουν ανθρώπους που παράγουν συναφείς προς τις ελλείψεις τους ενέργειες, τους πλησιάζουν περισσότερο για να τροφοδοτηθούν, και την ικανοποίηση αυτής της τροφοδοσίας, την ονομάζουν αγάπη.

Η μητρική πάλι αγάπη, προκύπτει αρχικά από μια καθαρά ορμονική διαδικασία, την περίοδο της κύησης.

Στη συνέχεια αυτές οι ορμόνες ενεργοποιούν τα ανάλογα γονίδια, και αυτά με τη σειρά τους κινητοποιούν μια αλληλένδετη ενεργειακή συναλλαγή ανάμεσα στο παιδί και τον γονιό.
Έτσι, το παιδί απαιτεί ενέργεια για να θωρακίσει το συναισθηματικό τους σώμα, και ο γονιός την παρέχει, επεκτείνοντας όμως το «εγώ» του, επάνω στο παιδί του το οποίο θεωρεί ως προέκτασή της προσωπικότητάς του.

Η αγάπη λοιπόν της μάνας προς το παιδί, σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “Κατάσταση αγάπης” και μάλιστα Πνευματικής. Εξάλλου το ίδιο το “μητρικό ένστικτο” το διαθέτουν και τα ζώα, τα οποία δεν έχουν πνεύμα.
Στα ζώα βέβαια, το μητρικό φίλτρο εξασθενεί με το χρόνο, επειδή ατονούν οι ορμόνες που υπαγόρευσαν την φροντίδα στο μικρό και επειδή τα ζώα δεν επεκτείνουν το «εγώ» τους στους απογόνους τους.

Όπως αναφέραμε και στις προηγούμενες εκπομπές— Αυτές οι ποικιλόμορφες ενέργειες των συναισθημάτων, αποτελούν επίσης και την τροφή των διττών ενεργειακών οντοτήτων που ενδημούν και λειτουργούν στις διαστάσεις του αστρικού πεδίου, αόρατες από τους ανθρώπους.

Από αυτές τις αστρικές δυνάμεις διδάχθηκαν οι άνθρωποι να ταυτίζουν τα θετικά τους συναισθήματα με την πνευματική τους εξέλιξη, ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η ομηρία. Όμως η μόνη πνευματική εξέλιξη είναι η λύτρωση από αυτή την αιχμαλωσία. Και αυτή η λύτρωση δεν επιτυγχάνεται με θετικά συναισθήματα.

Το Πνεύμα είναι Ασώματη Ουσία και δεν διευρύνεται με τα θνητά διττά συναισθήματα, αλλά με απόλυτα Υπερβατικούς τρόπους.

Η χημική σύσταση των συναισθημάτων

Σύμφωνα με τους φυσικούς, τα συναισθήματά μας είναι το αποτέλεσμα των χημικών στοιχείων και των ορμονών που κυριαρχούν στον οργανισμό μας. Για παράδειγμα: Η έλλειψη της γλυκόζης από τον εγκέφαλο εμφανίζει συμπτώματα βίας, και η οξυτωκύνη ορμόνη, εκδηλώνει την συναισθηματική «αγάπη».

Οι Ορμόνες είναι χημικές ουσίες, που παράγονται από τους ενδοκρινείς αδένες και είναι η κινητήρια δύναμη του ανθρώπου.

Ο συνδυασμός αυτών των ορμονών καθορίζουν τον χαρακτήρα μας.

Η συναισθηματική λοιπόν εικονική αγάπη, έχει χημικό τύπο, που αποτελείται από τον συνδυασμό τριών ορμονών.

Οι ορμόνες αυτές είναι:
Η Ντοπαμίνη + η Σερατονίνη +και η Οξυτωκύνη

Η αύξηση όμως της σερατονίνης χωρίς την παρουσία των δύο άλλων ορμονών που προαναφέραμε, συνδέεται με την μελαγχολία.

Η παρουσία πάλι υψηλών ποσοστών τεστοστερόνης συνδέεται με τα νεύρα.

Η εναλλαγή λοιπόν των ορμονών στον οργανισμός μας επηρεάζει παράλληλα και την προσωπικότητά μας.

Τα συναισθηματικά λοιπόν παράγωγα αυτών των χημικών ενώσεων στον οργανισμό μας, που συνθέτουν το αστρικό ενεργειακό μας σώμα, δεν είναι ούτε θεϊκά ούτε πνευματικά, ούτε υποδηλώνουν την ύπαρξη του πνεύματος στον άνθρωπο, αφού πολλά από αυτά τα συναισθήματα τα συναντάμε και στα ζώα. Απλά οι άνθρωποι αυτά τα συναισθήματα τα έχουμε υπερτιμήσει. Αυτά δεν έχουν σχέση με τον πραγματικό πνευματικό άνθρωπο, αλλά με τα θνητά σώματα που τον περιβάλλουν.

Γιατί όπως λέει και ο Τρισμέγιστος

«Οι αισθήσεις είναι και σωματικές και θνητές, αφού μοιάζουν στη σύστασή τους με το σώμα. Αντίθετα, τα αθάνατα σώματα δεν έχουν αίσθηση, επειδή ακριβώς είναι αθάνατα· η αίσθηση δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά την προΰπαρξη στο σώμα του κακού ή του αγαθού ή της αφαίρεσής τους.»

Έτσι την ώρα που οι φυσικοί περιγράφουν ένα απόλυτα βίαιο σύμπαν, που διέπεται από έναν άγριο κανιβαλισμό, ή μια εξίσου σκληρή φύση που ακολουθεί τα ίδια αχνάρια, ο υλικός άνθρωπος σοκάρεται να παραδεχθεί πως σαν κομμάτι αυτής της ίδιας βίαιης φύσης και αυτός, διέπεται από τις ίδιες αρχές.

Ποιος είναι ο πραγματικός μας εαυτός

Η Αληθινή Αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Και δεν είναι συναίσθημα επειδή δεν υπόκειται σε περιοδικότητα, δηλαδή σε ταλάντωση.

Την πρώτη γεύση της Αληθινής Αγάπης θα την πάρει ο άνθρωπος όταν θα έχει ολοκληρώσει τη δεύτερη φάση της αυτογνωσίας, και αφού ανοίξει την «πόρτα» και απελευθερώσει το εγκλωβισμένο Πνεύμα που βρίσκεται μέσα του.

Τότε, θα πάψει να τροφοδοτείται ενεργειακά από όλες αυτές τις ποικίλες καλές και κακές ενέργειες, επειδή πλέον θα έχει ανακαλύψει την Μοναδική Ζωογόνο Πνευματική Ουσία, και θα τροφοδοτείται μόνον από αυτήν.

Μόνο τότε θα κατανοήσει ότι όλα τα προηγούμενα συναισθήματα, δεν ήταν τίποτε περισσότερο, παρά υποκατάστατα.

Όμως την ώρα που ο Άνθρωπος-Πνεύμα (με αφυπνισμένο τον Θεϊκό Σπινθήρα του) συναντά τον Ανώτερό του Εαυτό στο τελικό σημείο συνάντησης (δηλαδή στο 7ο ενεργειακό κέντρο), τότε μόνο βιώνει τη μέγιστη πραγματική κατάσταση της Αγάπης, η οποία εκδηλώνεται απαλλαγμένη από τα συνοδευτικά συναισθήματα εξάρτησης, απαίτησης και επιβολής.

Επειδή η πραγματική ιδιότητα της Αγάπης δεν είναι χαρακτηριστικό της ύλης, αλλά του Ενοποιημένου Πνεύματος. Τότε το «εγώ» συρρικνώνεται επειδή ο πνευματικός άνθρωπος ενώνεται πλέον με την Πηγή του.
Έτσι μόνον θα μπορέσει ο άνθρωπος να εφαρμόσει αυτό που ο Χριστός έλεγε «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν»·

Όταν λοιπόν ο Χριστός μιλούσε για εαυτό, αναφερόταν στην πραγματική πνευματική υπόσταση του ανθρώπου, και όχι στο σάρκινο ένδυμα, ―που το χαρακτήριζε ως φυλακή.

Γι’ αυτό στο Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη ο Χριστός λέει:

«Και εισήλθα εις το μέσον της φυλακής τους, η οποία είναι η φυλακή του σώματος. Και είπα: εκείνος ο οποίος ακούει, ας βγει από τον βαθύ του ύπνο».

Όμως όχι μόνο ο Χριστός, αλλά και άλλοι σοφοί της αρχαιότητος θεωρούσαν το σώμα εμπόδιο στην αναζήτηση της πραγματικής πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου.
Γι’ αυτό και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έλεγε για το σώμα:

«Τέκνο μου, αν πρώτα δεν μισήσεις το σώμα σου δεν θα μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου. …

… Πρώτα πρέπει να αποβάλλεις το χιτώνα που φοράς, το ύφασμα της αγνωσίας, το στήριγμα της κακίας, τον δεσμό της φθοράς, το σκοτεινό περίβλημα, τον ζωντανό θάνατο, τον νεκρό που αισθάνεται, τον τάφο που σέρνεις μαζί σου, τον ένοικο ληστή, τον μισούντα που αγαπά και τον φθονούντα που μισεί».

Όμως και ο Πλάτων στο έργο του Φαίδων (Περί Ψυχής) λέει κάτι αντίστοιχο:

 «Διότι όσο εξακολουθούμε να έχουμε το σώμα και η ψυχή είναι ενωμένη με αυτό το κακό, ποτέ δεν θα κατορθώσουμε να αποκτήσουμε σε ικανοποιητικό βαθμό το ποθούμενο. Εννοούμε δε, πως αυτό είναι η Αλήθεια. Γιατί το σώμα, μας σπρώχνει σε αμέτρητες ασχολίες… Ακόμη με έρωτες και επιθυμίες και φόβους και διάφορες ψευδαισθήσεις και ανοησίες πολλές μας γεμίζει, ώστε τίποτα δεν είναι δυνατόν να σκεφτούμε λογικά εξ αιτίας του.

Άρα, το υλικό σώμα με τη χημική του δομή, και τα συναισθηματικά γεννήματα των αστρικών οντοτήτων που το ελέγχουν, δεν είναι ο πραγματικός εαυτός του ανθρώπου. Ο πραγματικός εαυτός του ανθρώπου, είναι μόνο το πνευματικό του κομμάτι.

Αυτό το πνεύμα, έχει κάποια χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι και η κατάσταση της Αγάπης.

Αυτή η αγάπη, απευθύνεται στο πνευματικό κομμάτι του συνανθρώπου, και στοχεύει στην λύτρωση της πνευματικής του υπόστασης, από τα δεσμά της ομηρίας.

Γι’ αυτό και ο Χριστός ήταν λυτρωτής ψυχών και όχι σωμάτων και φυλών.

—Πολλοί όμως θα αναρωτηθούν: Με τι μοιάζει αυτή η κατάσταση της «Αγάπης»??

Πράγματι! Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με λόγια πως βιώνει κάποιος άνθρωπος την Πνευματική κατάσταση της Αγάπης χωρίς συναίσθημα, …επειδή αυτή, είναι αίσθηση· …και είναι πολύ δύσκολο να μεταδοθεί.

Μπορώ όμως να φέρω ένα πολύ ιδιαίτερο παράδειγμα που προσεγγίζει κάπως αυτή την αίσθηση.

Οι άνθρωποι εκδηλώνουν την αγάπη τους προς τους συνανθρώπους τους, μέσω των συναισθημάτων τους.

Τον υλικό τους εαυτό όμως, ―δηλαδή το σώμα τους― δεν το αγαπάνε με κάποιο συναίσθημα! Δεν διακατέχονται δηλαδή από κάποια συναισθηματική φόρτιση αγαπόντας τον υλικό εαυτό τους!! Παρόλα αυτά, τον προστατεύουν με κάθε δυνατό μέσο για να μην πάθει κάποιο κακό.

Κοιτάξετε το χέρι σας… Έχετε συναισθηματισμό με το χέρι σας?? … Όμως το αγαπάτε και το προσέχετε…

Αυτή είναι μια έκφραση της αγάπης χωρίς συναίσθημα, επειδή αυτή είναι η εκδήλωση της ενότητας.
Είμαστε ενωμένοι με το χέρι μας, και έτσι το αγαπάτε ως εαυτό μας.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ο άνθρωπος έχει ενωθεί με την Πνευματική Πηγή του, οπότε κάθε πνευματικό τμήμα μέσα στον συνάνθρωπο θεωρείται επέκταση της ίδιας πνευματικής πηγής, και ως εκ τούτου προέκταση του εαυτού του.

Αυτό λοιπόν σημαίνει το αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν… που έλεγε ο Χριστός!

Παράλληλα, μια άλλη συνοδευτική ιδιότητα της πραγματικής αγάπης, είναι η καλοσύνη. Η καλοσύνη όμως αυτή, πάλι δεν εκδηλώνεται με συναίσθημα, αλλά πηγάζει σαν μια έκφραση αγαθότητος από τον αφυπνισμένο άνθρωπο, αποδεσμευμένη από το καλό και το κακό και εκδηλώνεται πάντα ως σωστή επιλογή.

Αυτά λοιπόν για σήμερα! Να έχετε μια καλή συνέχεια