//

contact-icon-small

english

ΑΡΘΡΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η ΠΑ(ΓΗ)ΔΑ. Η ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΦΥΣΙΚΟΥ (Γ ΜΕΡΟΣ)

Εκτύπωση

Bodies Auschwitz2

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΟΣΚΕΛΗΣ

 

Α Ν Θ Ρ Ω Π Ι Ν Α  Σ Α Ρ Κ Ο Π Ε Δ Ι Α

Και μετά από τα φυσικά σαρκοπέδια που προαναφέραμε (Α ΜΕΡΟΣ) (Β ΜΕΡΟΣ), ας περάσουμε τώρα στα αμιγώς ανθρώπινα.

Από την εμφάνισή του στο προσκήνιο της Ιστορίας ο άνθρωπος διέπρεψε στην επίδειξη κάθε είδος φονικής βαρβαρότητας. Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Μια από τις πιο φρικαλέες τέτοιες πρακτικές ήταν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, και οι ανθρωποθυσίες, η αντίληψη ότι κάποιος φανταστικός θεός (που μπορούσε να ζει οπουδήποτε – στον ουρανό, στη γη, κάτω από τη γη) είχε ανάγκη από πτώματα νεκρών ανθρώπων και αίμα για να συνεχίσει να δείχνει την εύνοιά του στους ζωντανούς! Δυστυχώς, οι περισσότεροι λαοί έχουν ιστορικό τελετουργικών ανθρωποθυσιών, αλλά σε μια περιορισμένη κλίμακα. Εκεί όμως που η πρακτική αυτή έφτασε σε φονικά ύψη βιομηχανικής κλίμακας, είναι στην περίπτωση των προκολομβιανών λαών (Ίνκα, Μάγια) και κυρίως των Αζτέκων.

sacrifice4

Αναφέρεται ότι σε ένα τέτοιο λουτρό αίματος που κράτησε μέρες, θυσιάστηκαν περίπου 40.000 αιχμάλωτοι! Και όλα αυτά σύμφωνα με το εξωφρενικό σκεπτικό ότι το αίμα ήταν το κινητήριο καύσιμο του ήλιου, ότι αν σταματούσαν οι ανθρωποθυσίες αυτός θα σταματούσε να ανατέλλει στον ουρανό, με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί η ζωή στη Γη! (Και πάλι η μυστηριώδης προέλευση των παράλογων και φονικών ιδεών που προαναφέραμε!).

Ο συγγραφέας-ερευνητής και ακούραστος ταξιδευτής, Θανάσης Βέμπος, που επισκέφτηκε και το Τεοτιχουακάν των Αζτέκων, καταγράφει τις εντυπώσεις του πάνω στη Μεγάλη Πυραμίδα του Ήλιου:

«Και με τα μάτια της φαντασίας μου είδα τον τόπο να μυρμηγκιάζει από Ινδιάνους με πολύχρωμα ρούχα και τους ιερείς με τις πλουμιστές ενδυμασίες. Και είδα ποτάμια αίματος να τρέχουν σαν καταρράκτες πάνω στην κολοσσιαία σκάλα απ’ όπου γκρέμιζαν τα κορμιά, από τα οποία προηγουμένως είχαν αφαιρέσει την καρδιά για να την προσφέρουν στον ζωοδότη Ήλιο, για να συνεχίσει την επουράνια διαδρομή του»…

paranoia 3

Η Ιστορία δείχνει ότι, παρά τη θεωρητική εξύμνηση της ειρήνης ως ανεκτίμητης αξίας, ο πόλεμος είναι η κατ’ εξοχήν δημοφιλής δραστηριότητα του ανθρώπου. Οι ειδικοί υπολόγισαν ότι από τότε που υπάρχει καταγεγραμμένη η ιστορία του ανθρώπινου είδους μέχρι σήμερα, η συνολική περίοδος ειρήνης κατά την οποία δεν υπήρχε εστία πολέμου σε κάποιο σημείο της Γης, είναι πολύ λιγότερο από ένα ημερολογιακό έτος! Ας φέρουμε στο μυαλό μας μερικά πεδία μαχών μετά από το τέλος της φονικής σύγκρουσης.

Αρχαία περίοδος:

«Απέλπιδες μάχες, τραυματίες και άρρωστοι που εγκαταλείπονται στο στρατόπεδο χωρίς τροφή, χωρίς νερό, εξαντλητικές αποδράσεις μέσα από τους βάλτους του ποταμού Ανάπου, ατελείωτες καταδιώξεις  και λιθοβολισμοί από τους εχθρούς, εγκαταλειμμένοι στρατιώτες που ψυχορραγούν μέσα σε τάφρους, η απόκρημνη όχθη του Ασσίναρου ποταμού όπου ρίχνονται πρηνηδόν οι στρατιώτες για να πιουν νερό ανακατεμένο με λάσπη και αίμα, ενώ τους σφάζουν σαν τα ζώα, τα λατομεία των Συρακουσών όπου 7.000 στοιβαγμένοι αιχμάλωτοι πεθαίνουν από την πείνα και τη δίψα, ψήνονται από το λιοπύρι, ξεπαγιάζουν από το ψύχος της νύχτας, ενώ ντόπιοι έρχονται να  δουν από περιέργεια το λάκκο από όπου ανεβαίνει η αποφορά των στοιβαγμένων πτωμάτων ανθρώπων και ζώων…»,

(το τέλος της αθηναϊκής Σικελικής Εκστρατείας – Μαρί Ντελκούρ,  «Ο βίος του Ευριπίδη»). …


Νεότερη περίοδος:

Στο παραπάνω σκηνικό προστίθενται και διαμελισμένοι άνθρωποι και άλογα, τεράστιες «οργωμένες» εκτάσεις, λόγω της εκτεταμένης χρήσης κανονιών.


Σύγχρονη περίοδος:

Με την προσθήκη του σύγχρονου οπλοστασίου (άρματα μάχης, αεροπλάνα, πανίσχυρα κανόνια, πολυβόλα, κ.ά.), των ισχυρότατων εκρηκτικών και εμπρηστικών βομβών, και του Απόλυτου Όπλου, της ατομικής βόμβας, τα σκηνικά των μαχών μοιάζουν πλέον με κανονικά τοπία της Βιβλικής Αποκάλυψης.

Ας κάνουμε μια αναδρομή σε μερικές από τις φονικότερες μάχες της Ιστορίας και σε κάποιους λαούς διάσημους για την αγριότητά τους. Φυσικά την πρωτιά έχουν οι μάχες του 20ου αιώνα, λόγω της μαζικής συμμετοχής στρατιωτών και της ιδιαιτέρως φονικής τεχνολογίας των οπλικών συστημάτων.

Οι Ούννοι επί εκατό σχεδόν χρόνια (375-454 μ.Χ.) αλώνιζαν την Ευρώπη προκαλώντας φοβερές σφαγές και λεηλασίες.

Οι Βίκινγκς θεωρούνται από τους μεγαλύτερους σφαγείς της Ιστορίας. Επί αιώνες έκαναν επιδρομές σε ολόκληρη την Ευρώπη, κατέσφαζαν τους πληθυσμούς χωριών και πόλεων, και έκλεβαν ό,τι έβρισκαν, ζώντας αποκλειστικά από τη λεηλασία.

Ακόμη πιο αιμοσταγείς ήταν οι Μογγόλοι οι οποίοι, μόλις κυρίευαν μια πόλη που τους αντιστεκόταν, κατέσφαζαν όχι μόνο όλους τους κατοίκους της αλλά και όλα τα οικόσιτα ζώα, και την κατέστρεφαν εκ θεμελίων.
Υπολογίζεται ότι η Μογγολική Αυτοκρατορία θεμελιώθηκε πάνω σε περίπου 20 εκατομμύρια νεκρούς.
Χαρακτηριστικά αποτρόπαιο παραμένει το γεγονός ότι ο ιδρυτής της, ο Τζένγκις Χαν, λίγο πριν πεθάνει το 1227), έδωσε εντολή να εξαφανιστεί από προσώπου γης το κινεζικό φύλο των Τάνγκουτ που είχε τολμήσει παλιότερα να του αντισταθεί.
Οι επίγονοί του κράτησαν την υπόσχεση που του έδωσαν, κατέσφαξαν όλους τους εναπομείναντες από την πρώτη σφαγή Τάνγκουτ, γκρέμισαν και ισοπέδωσαν ολοσχερώς όλες τις πόλεις τους.
Από έναν πολυάριθμο λαό με λαμπρό πολιτισμό δεν απέμεινε απολύτως τίποτα.

Μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ., ελληνοπερσικός πόλεμος): 52.000-257.000 νεκροί (ανάλογα με την πηγή).

Μάχη στα Γαυγάμηλα (331 π.Χ., εκστρατεία του Αλεξάνδρου): 54.000 νεκροί.

Μάχη της Καλίνγκα (262 π.Χ., ινδικός εμφύλιος πόλεμος διαδοχής): 110-000-1.000.000 νεκροί (ανάλογα με την πηγή).

Μάχη του Αρκούζιο (105 μ.Χ., Ρωμαίοι εναντίον συμμαχίας γερμανικών φύλων): 84.000 νεκροί.

Το 218 μ.Χ. ο περίφημος Καρχηδόνιος βασιλιάς και μέγιστος στρατηγός Αννίβας αποφάσισε να επιτεθεί αιφνιδιαστικά στους Ρωμαίους από βορειοδυτικά, διασχίζοντας τις Άλπεις παραμονές του χειμώνα, με στρατό 50.000 ανδρών, 9.000 ιππείς, και 37 ελέφαντες.
Το εγχείρημα κράτησε δύο εβδομάδες στη διάρκεια το οποίου ο Αννίβας έχασε (λόγω του δυνατού ψύχους και του ανταρτοπόλεμου των διαφόρων τοπικών φυλών) σχεδόν τους μισούς στρατιώτες του, τους 34 ελέφαντες, και μεγάλο αριθμό αλόγων.

Μάχη της Αγχιάλου (917 μ.Χ., Βυζαντινοί εναντίον Βουλγάρων): 80.000 νεκροί.

Πολιορκία Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες (717-718 μ.Χ.): 130.000-170.000 νεκροί (ανάλογα με την πηγή).

To 1337, o σουλτάνος του Δελχί Μουχαμάτ Τουγκλάκ αποφάσισε να κατακτήσει την Κίνα διασχίζοντας τα Ιμαλάια. Γι’ αυτόν τον σκοπό έστειλε μια μεγάλη στρατιά από 100.000 ιππείς.
Αποδεκατίστηκαν όλοι τους στη διάρκεια εκείνου του απονενοημένου διαβήματος. Τους τέσσερις στρατιώτες που κατάφεραν να επιζήσουν διέταξε ο ίδιος να τους εκτελέσουν, για την κακή είδηση που του έφεραν.

Πολιορκία του Νέου Δελχί από τον Ταμερλάνο (1398 μ.Χ.): 100.000 νεκροί.

Πολιορκία του Τενοχτσιτλάν (1521 μ.Χ., Ισπανοί εναντίον Αζτέκων): 100.000-240.000 νεκροί (ανάλογα με την πηγή).

Το 1812 ο Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία με την περίφημη «Μεγάλη  Στρατιά»  500.000 ανδρών. Μετά από μερικούς μήνες, ύστερα από δυο-τρεις μάχες με τους Ρώσους και με την άνιση αναμέτρηση με τον περίφημο ρωσικό χειμώνα, μόλις 10.000 άνδρες γύρισαν ζωντανοί στη Γαλλία. Απώλειες: 490.000 άνθρωποι (δίχως εκείνες των Ρώσων).

Πολιορκία του Πορτ Άρθουρ (1904-1905, Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος): 100.000 νεκροί.

Μάχη της Καλλίπολης (A΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, 1916): 550.000 νεκροί.

Στη μάχη του Βερντέν (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, 21 Φεβρουαρίου-18 Δεκεμβρίου 1916) σκοτώθηκαν 750.000 άνθρωποι.

Στη μάχη του Σομ (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, 1 Ιουλίου-18 Νοεμβρίου 1916) σκοτώθηκαν 1.000.000 άνθρωποι.

Στην πολιορκία του Λένινγκραντ (1941-1944) σκοτώθηκαν 1.120.000 Σοβιετικοί και Γερμανοί.

Στην πολιορκία του Στάλινγκραντ (17 Ιουλίου 1942-2 Φεβρουαρίου 1943) σκοτώθηκαν συνολικά 1.230.000 Σοβιετικοί και Γερμανοί.

Στην τιτάνια γερμανο-σοβιετική μάχη τεθωρακισμένων του Κουρσκ (5 Ιουλίου-23 Αυγούστου 1943) πήρε μέρος ένας τεράστιος αριθμός από 6.000 τανκς, 3.000 αεροπλάνα, 29.000 κανόνια, πλήθος βοηθητικών οχημάτων, και 2.500.000 στρατιώτες.
Καταστράφηκαν συνολικά 900 γερμανικά τανκς και 200 αεροπλάνα, 1.500 σοβιετικά τανκς και 1.000 αεροπλάνα, μεγάλος αριθμός διαφόρων στρατιωτικών οχημάτων, και σκοτώθηκαν συνολικά 1.100.000 άνθρωποι.
Οι επιζήσαντες περιγράφουν μια ατμόσφαιρα κόλασης όπου δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν μέρα ή νύχτα, εξ αιτίας των πυκνών καπνών, σε μια απέραντη έκταση υπήρχαν συντρίμμια πάσης φύσεως πολεμικών οχημάτων, αμέτρητα πτώματα, και μια μυρωδιά καμένης σάρκας και σήψης παντού.

Στις 6 Ιουνίου 1944 ξεκίνησε από τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Βρετανίας η μεγαλύτερη στρατιά της Ιστορίας: 7.000 πλοία κάθε είδους φορτωμένα με χιλιάδες τεθωρακισμένα και διάφορα οχήματα, 11.000 αεροπλάνα, χιλιάδες τόννοι βομβών και πολεμικού υλικού, πάνω από 850.000 στρατιώτες ξεχύθηκαν σε διαδοχικά κύματα εναντίον των Γερμανών που ήταν οχυρωμένοι στις ακτές της Νορμανδίας.
Μέσα σε εκείνη την επίγεια κόλαση (6 Ιουνίου – 21 Αυγούστου 1944) χάθηκαν συνολικά 440.000 άνθρωποι.

Στη μάχη του Βερολίνου (16 Απριλίου – 2 Μαΐου 1945), χάθηκαν 536.000 άνθρωποι.

Στη μάχη της Χσου Πενγκ, στη διάρκεια του Κινέζικου Εμφυλίου Πολέμου Κομμουνιστών-Εθνικιστών (6 Νοεμβρίου 1948-10 Ιανουαρίου 1949) σκοτώθηκαν συνολικά 700.000 άνθρωποι.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1945, κι ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ουσιαστικά κριθεί, ένα σμήνος βρετανικών βομβαρδιστικών, σε μια καθαρή ενέργεια αντεκδίκησης, βομβάρδισε τη γερμανική πόλη της Δρέσδης σκοτώνοντας σε μια νύχτα 135.000 άμαχους πολίτες.

Μερικούς μήνες αργότερα (6 και 9 Αυγούστου 1945) το χρονικό της φρίκης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έκλεισε με τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών στην Ιαπωνία, για καθαρά πειραματικούς σκοπούς.
Αποτέλεσμα: 100.000 νεκροί στη Χιροσίμα και 80.000 στο Ναγκασάκι, και καταστροφικές επιπτώσεις της ραδιενέργειας σε απροσδιόριστο βάθος χρόνου.

Κλείνοντας, να αναφέρουμε και μερικά ακόμη σκόρπια περιστατικά.
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο βασιλιάς Λεοπόλδος του Βελγίου αποφάσισε να πλουτίσει από την εντατική καλλιέργεια καουτσουκόδεντρων στην αποικία του, στο Βελγικό Κονγκό. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους γύρω στα 8.000.000 Αφρικανοί.

Την περίοδο 1908-1918 σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους 1.500.000 Αρμένιοι.

Την περίοδο 1916-1923 σφαγιάστηκαν από τους ίδιους 353.000 Έλληνες του Πόντου.

Στον φρικτό εμφύλιο της Ρουάντα μεταξύ των φυλών Χούτου και Τούτσι, που ξέσπασε το 1994, μέσα σε μερικές εβδομάδες σφαγιάστηκαν συνολικά πάνω από 500.000 άνθρωποι.

Και να μην ξεχάσουμε επίσης τις μεγάλες γενοκτονίες που προκλήθηκαν από τους «πολιτισμένους Ευρωπαίους» των  ιθαγενών λαών της Βορείου (Ινδιάνοι) και της Νοτίου Αμερικής (Μάγια, Ίνκα, Αζτέκοι), της Αφρικής με το απάνθρωπο εμπόριο σκλάβων και την αποικιοκρατία, τους θρησκευτικούς πολέμους και το θεάρεστο καθαρτικό έργο της Ιεράς Εξέτασης, κλπ., κλπ., κλπ.

Μέσα από όλες αυτές τις απίστευτες φρικαλεότητες προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος είναι, μετά από τη Φύση, ο μεγαλύτερος δημιουργός σαρκοπεδίων στην ιστορία του πλανήτη, και μάλιστα τις περισσότερες φορές για εντελώς θεωρητικά, αναπόδεικτα, και γελοία πράγματα!
Πόσο φυσιολογική μπορεί να είναι αυτή η διαχρονικά απίστευτη συμπεριφορά του;!
Εκτός κι αν ορίσουμε ως φυσιολογικό «ο,τιδήποτε εμπεριέχεται μέσα στη Φύση», οπότε αυτομάτως καταργείται και η έννοια του «αφύσικου», δεδομένου ότι διαφορετικά αυτό θα συμπεριλάμβανε ολόκληρη τη Φύση -γεγονός που ωστόσο δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια!


Όμως, πόσοι και ποιοι άνθρωποι έχουν τολμήσει να αναφερθούν σε αυτό το «αφύσικο του Κόσμου»;!
Ελάχιστοι, επειδή το θέμα καίει ακαριαία όποιον το πλησιάζει!…



20ος αιώνας, η εποχή του βιομηχανοποιημένου θανάτου

Filipino casualties on the first day of warΕπίσης, εκτός από τα θύματα των πολέμων, έχουμε και τα «θύματα ειρήνης», όλους εκείνους τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν από την κρατική καταστολή στο εσωτερικό μιας χώρας, συχνά λόγω των διαφόρων κοινωνικών πειραμάτων που διεξάγονταν εκεί (ναζισμός, φασισμός, κομμουνισμός), κυρίως στη διάρκεια του άκρως φονικού (και «πειραματικού») 20ου αιώνα.

Η σταλινική τρομοκρατία στη Σοβιετική Ένωση στην αιχμή της (την εποχή των περίφημων «δικών της Μόσχας, 1934-1938) προκάλεσε 7.000.000 νεκρούς (ο συνολικός. αριθμός των θυμάτων του κομμουνισμού στη χώρα είναι πολύ μεγαλύτερος).

Το χιτλερικό καθεστώς της Γερμανίας, από το 1940 μέχρι το 1945 εξολόθρευσε, στα μετόπισθεν του πολέμου και σε ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, 6.000.000 Εβραίους και εκπροσώπους άλλων «κατώτερων μειονοτήτων» (Τσιγγάνους, ομοφυλόφιλους, κλπ.)

Το περίφημο «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» (1958-1961) στην κομμουνιστική Κίνα του Μάο, είχε ως αποτέλεσμα 20.000.000 νεκρούς από λιμό, φυλακισμούς, κακοποιήσεις, κλπ.

Η παρανοϊκή κομμουνιστική δικτατορία που εγκαθίδρυσε στην Καμπότζη ο αιμοσταγής Πολ Ποτ προκάλεσε, μέσα σε τέσσερα χρόνια (1975-1979), 2.000.000 νεκρούς (το 1/3 του πληθυσμού της χώρας).
Κλπ., κλπ., κλπ.,…

Γενικά, υπολογίζεται ότι στον 20ο αιώνα, τα θύματα από τις διάφορες πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών χωρών ήταν 110.000.000 νεκροί.
Πολύ περισσότερα όμως, ήταν εκείνα στο εσωτερικό ορισμένων χωρών, που οφείλονταν στις πολιτικές διώξεις, στην κρατική καταστολή, και σε εμφύλιες συγκρούσεις: 170.000.000 νεκροί. Σύνολο: 280.000.000 νεκροί!

Ο 20ος αιώνας είναι ο κατ’ εξοχήν αιώνας του βιομηχανοποιημένου θανάτου. Από τα αποτρόπαια χιτλερικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως μέχρι τα κολαστήρια των κομμουνιστικών γκούλαγκ, η μαζική εξολόθρευση (συχνά με τη βοήθεια της Επιστήμης και της Τεχνολογίας) αναγορεύτηκε σε υπέρτατη και φρικαλέα τέχνη του homo (δήθεν) sapiens!
Αυτή η επίγνωση της παράλογης και φονικής επίγειας ματαιότητας οδήγησε τον Σαίξπηρ στον καλύτερο ίσως ορισμό της:

«Η ζωή είναι μια κενή ιστορία, γεμάτη βουή και αντάρα, διηγημένη από έναν τρελό»…

(«σκηνοθετημένη από έναν τρελό», θα τολμούσα να διορθώσω εγώ!).


Η τρίτη (και πιθανότερη) εξήγηση του Κόσμου

Όποιος κοιτάξει με ξεκάθαρο και ανεπηρέαστο βλέμμα τον Κόσμο, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στις εξής τρεις βασικές διαπιστώσεις:

1) Η βία και ο θάνατος κυριαρχούν παντού στην επίγεια ζωή. Από πουθενά δεν αποδεικνύεται το βασικό θεώρημα των μονοθεϊσμών ότι «η ζωή είναι ιερή». Αντιθέτως μάλιστα, μοιάζει να είναι κάτι εντελώς ευτελές κι αναλώσιμο.

2) Εκτός από την αναπόφευκτη καταδίκη σε (συχνά φρικτό) θάνατο που βαραίνει όλα τα όντα, η δεύτερη επίγεια ποινή είναι το βασανιστήριο του αγώνα της επιβίωσης, δηλαδή της με κάθε τίμημα  προσωρινής αναβολής του αναπόφευκτου θανάτου τους.

3) Η τρίτη ποινή είναι η διαιώνιση του επίγειου μαρτυρίου μέσω της αναπαραγωγής. Κάθε έμβιο ον πριν «αποχωρήσει» φροντίζει να αφήσει αντικαταστάτες στη θέση του…

Το γήινο σκηνικό θα μπορούσε να περιγραφεί συνοπτικά σαν μια τεράστια μήτρα από τη μια πλευρά, που γεννάει διαρκώς τη ζωή, κι ένα ζευγάρι τεράστια σαγόνια από την άλλη, που την αλέθει. Μήπως αυτό υπονοεί, τελικά, το περίφημο μυστικιστικό σύμβολο του Ουροβόρου Όφι; Ποιος «καλός Θεός» και ποιο «Τυχαίο» θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν παρόμοιο εφιαλτικό Κόσμο;!

«Όπως δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη Θρησκεία για να διαψεύσουμε την ύπαρξη των φυσικών νόμων, έτσι δεν μπορούμε να διαψεύσουμε την ύπαρξη ενός υπερφυσικού Θεού με όπλο την Επιστήμη», (Πωλ Ντέηβις, αστροφυσικός).

Πού οδηγεί η πασιφανής διαπίστωση ότι ζούμε σε ένα άκρως σαδιστικό, παράλογο, και αιματοβαμμένο σφαγείο που ξεφεύγει από κάθε εξηγηματικό πλαίσιο με θετική βάση εκκίνησης κι αισιόδοξες προεκτάσεις;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες ισχυρίζονται ότι «ο Θεός υπάρχει και είναι καλός».
Για όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας υπεύθυνος είναι ένας Θεός-Δημιουργός που είναι πάνσοφος, πανάγαθος, και δίκαιος, και ο οποίος θα μας ανταμείψει μεταθανάτια αν πιστεύουμε σε αυτόν και αν δείξουμε την απαιτούμενη καλή διαγωγή.

Η πηγή του Κακού στον Κόσμο είναι ένα απεχθές ον, ο Σατανάς, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι κι αυτός δημιούργημα του Θεού, γεγονός που καθιστά αυτομάτως Εκείνον βασικό υπεύθυνο για το χάλι της Δημιουργίας.

Ένα πρόσφατο αλλά δυναμικό ρεύμα σκέψης ‒που αναπτύχθηκε τα τελευταία τριακόσια χρόνια από τον Διαφωτισμό και μετέπειτα‒ ανθρώπων ενθουσιασμένων από τις ανακαλύψεις της τότε αναπτυσσόμενης Επιστήμης, πρόβαλε την αντίθετη θέση: «Δεν υπάρχει Θεός. Το Σύμπαν έγινε τυχαία. Η ζωή μας είναι στα χέρια μας».

Ωστόσο, τα πράγματα όπως τα έχουμε περιγράψει οδηγούν σε μια τρίτη εκδοχή, η οποία μοιάζει (δυστυχώς) να είναι και η πιθανότερη:
ο Κόσμος μας είναι τόσο σατανικά φτιαγμένος που αποκλείεται αφ’ ενός να είναι έργο ενός καλού Θεού κι αφ’ ετέρου να είναι προϊόν τυχαίας δημιουργίας!
Μόνο ένα άκρως διεστραμμένο Υπερόν θα μπορούσε να φανταστεί και να φτιάξει ένα παρόμοιο εφιαλτικό Σύμπαν!
Οπότε, η τρίτη εκδοχή λέει ότι «ο Θεός υπάρχει και είναι κακός, πολύ κακός»! Όσο σοκαριστική κι εξωφρενική κι αν φαίνεται αυτή η εκδοχή, μόλις εφαρμοστεί στον Κόσμο λειτουργεί με έναν άκρως επαρκή και πειστικό τρόπο, εξηγώντας τα ανεξήγητα, σε αντίθεση με τις άλλες δύο, οι οποίες φαίνεται να εκφράζουν ευσεβείς ανθρώπινους πόθους και δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αποτρόπαια πραγματικότητα.
Και βεβαίως, εδώ προκύπτει μοιραία το εύλογο ερώτημα, «γιατί αυτός ο κακός Θεός έκανε τον Κόσμο;». Φυσικά, οι απαντήσεις είναι περισσότερες από μία, υποθετικές, αλλά άκρως λογικοφανείς.

Η πρώτη είναι ότι μας έφτιαξε σαν ένα είδος ιδιωτικού τσίρκου, για να διασκεδάζει τη μοναξιά του στα αχανή Ανάκτορα του Παντός όπου ζει. Τις κατά καιρούς επεμβάσεις του τις ονομάζουμε «θαύματα», «φυσικές καταστροφές», «συμπτώσεις», «χτυπήματα της μοίρας», «θεία δίκη», κλπ.

Η δεύτερη λέει ότι είμαστε ένα πείραμα διαρκείας στο εργαστήριο κάποιου ασύλληπτου από εμάς Υπερόντος, με άγνωστο τον ακριβή του σκοπό και τις επιδιώξεις του.

Η τρίτη – σχετική με την προηγούμενη –  είναι εκείνη ενός κλάδου των Γνωστικών, και λέει ότι ο Κόσμος μας έγινε από ένα κατώτερο Θεό που προσπάθησε να μιμηθεί τον Υπέρτατο Θεό και την αληθινή Δημιουργία, πλάθοντας μοιραία έναν κατώτερο, ατελή, και γεμάτο πόνο και θάνατο Κόσμο, τον δικό μας.

Μια άλλη εκδοχή, πολύ κοντά σε εκείνη του Βρετανού ερευνητή Ντέηβιντ Άικ, είναι η εξής: Η Γη είναι ένα εκτροφείο παραγωγής αρνητικών συναισθημάτων με τα οποία τρέφονται κάποια αόρατα ενεργειακά όντα που ζουν σε μια ανώτερη διάσταση, ασύλληπτη από μας.
Αυτό επιβεβαιώνεται από τη διαπίστωση ότι από την κλίμακα των φυτών και των ζώων, μέχρι εκείνη του ανθρώπου, τα αρνητικά συναισθήματα κυριαρχούν συντριπτικά έναντι των θετικών και αυτή είναι μια συνεχής κατάσταση: φόβος, αγωνία, οργή, απόγνωση, πόνος, θλίψη, απογοήτευση, επιθανάτια αγωνία…
Μια ποικιλία από εκλεκτά εδέσματα για τους αποτρόπαιους γκουρμέ του «ρεστοράν στην άκρη του Σύμπαντος»!…

Είναι καιρός να αντικρίσουμε επιτέλους κατάματα την πραγματικότητα, όσο σκληρή και ζοφερή κι αν είναι αυτή. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι δημοφιλείς φράσεις όπως «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο», κλπ., κλπ., είναι υποκεφάλαια του Μεγάλου Κεφαλαίου που λέγεται «εκμετάλλευση του ανθρώπου (και των πάντων) από τον Θεό»!

Είναι καιρός να οραματιστούμε την αληθινή Επανάσταση της ανθρωπότητας η οποία, για πρώτη φορά στην μακραίωνη Ιστορία της, ενωμένη σαν μια γροθιά, με όλη την Επιστήμη, την Έρευνα, και την Τεχνολογία, στην υπηρεσία αυτού του Υπέρτατου Σκοπού, θα εξεγερθεί, σαν ένας νέος συλλογικός Προμηθέας, ενάντια στον Υπερβατικό Δυνάστη της, γράφοντας ένα μοναδικό Συμπαντικό Έπος! 

Ακόμη κι αν τις περισσότερες πιθανότητες νίκης τις έχει με το μέρος του το Υπέρτατο Μοχθηρ-Όν, όπως γράφει κι ο Καζαντζάκης «το νόημα βρίσκεται στον αγώνα», ανεξαρτήτως αποτελέσματος!

Διαφορετικά,  θα πρέπει να θέσουμε το ερώτημα όπως το έθεσε ο μικρός σπουργίτης στον πατέρα του, σε ένα από τα σχετικά άλμπουμ του ιδιοφυή Αρκά: «Μπαμπά, γιατί συνεχίζουμε; Περιμένουμε την έκπληξη;»!!!

(Α ΜΕΡΟΣ) (Β ΜΕΡΟΣ)

Similar posts

Κανένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Ακολουθήστε μας στο Youtube